Dawny dom podróżny, wzniesiony dla króla Augusta III w latach 1750-53 według projektu architekta Johanna Martina Waltera i przebudowany w 1754 r. przez Johanna Friedricha Knobla. Wzniesiony w konstrukcji szachulcowej na planie prostokąta z dwoma krótkimi skrzydłami bocznymi. Nad dachem znajdował się ażurowy cokół drewniany zwieńczony niegdyś królewską koroną.



Obiekt jest pamiątką po unii polsko-saskiej. Liczne podróże Augusta II i Augusta III między Warszawą a Dreznem spowodowały wyznaczenie specjalnego szlaku podróżnego przez Kargową, Poznań, Kutno i Sochaczew. Po raz ostatni król August III zatrzymał się w Kutnie w 1763 roku. Po śmierci króla pałac przeszedł na własność dziedzica Kutna Jędrzeja Zamoyskiego. W 2003 r. większa część budynku spłoneła.



Wskutek licznych zmian pierwotny wygląd budynku uległ całkowitemu zatarciu. Stanowi on jednak najstarszy zabytek architektury na terenie Kutna.