Park konny - kompleks budynków gospodarczych zapewniających funkcjonowanie i obsługę prac leśnych oraz transportowych wykonywanych z użyciem zaprzęgów konnych. Brak dróg czy mostów o nawierzchni umożliwiającej swobodne korzystanie z transportu samochodowego, wymuszał najprostsze rozwiązania. aby zapewnić odpowiednią ilość zaprzęgów oraz wozaków mających doświadczenie w pracach leśnych. Obiekty takie powstawała na poczatku lat 50. XXw., m.in. w Cisnej, Baligrodzie, Czarnej, Kalnicy, Moczarnem, Zatwarnicy, Stuposianach Górnych.

W zakres takiego parku wchodziły: stajnie, stodoły, brogi na siano, magazyny na paszę oraz warsztaty – stolarski, rymarski i kowalski. Na terenie parku znajdował się też budynek zwany brygadierówką, w którym mieszkał brygadier, czyli kierownik parku konnego, zaplanowanego z reguły na ok. dwadzieścia koni. Pracowało najczęściej sześć lub siedem zaprzęgów, pozostałe konie odpoczywały. Zakupu zwierząt dokonywano głównie na Białostocczyźnie i przywożono w Bieszczady. Były to potężne konie zimnokrwiste, których oceny pod względem przydatności do prac w trudnym terenie górskim dokonywali wyznaczeni do tego inspektorzy.