W 1926 r. "... na polu górniczym Putz Berg (Jeziorna) wykonano sztolnię o długości 100 m. Nie natrafiono przy tym na zadawalające ilości złota (...). Zapadła  więc ponowna decyzja o budowie kopalni w Wolim Zagajniku, na lewym brzegu Kaczawy, naprzeciwko Nowej Ziemi (w dolinie Czerwonego Potoku). Nad wejściem do podziemnego chodnika umieszczono tablicę z napisem *Gewerkschaft Goldberg Hedwig-Stollen 24.3.1927* (...). Sztolnia udostępniająca złoże osiągnęła w pierwszej fazie dlugość ok. 60 metrów. Wkrótce natrafiono na stare wyrobiska z drewnianymi obudowami ścian. Przez nową sztolnię miano nadzieję dotrzeć do głównego złoża, albowiem najbogatszy złotonośny żwir zalegał bezpośrednio na piaskowcowym podłożu. Kopalnia była obudowana drewnianymi balami. Urobek wyciągano wózkiem górniczym na szynach zgodnie z upadem chodnika w kierunku rzeki. Wodę z kopalni wykorzystywano do przepłukiwania urobku. W 1928 r. wstrzymano prace. Próbowano je wznowić 1934 r., ale przedstawiciele kopalnianej spółki postawili warunek: władze Złotoryi miały zatwierdzić niższe od obowiązujących stawki płac dla górników. Na ponowne podjęcie eksploatacji na tych warunkach nie zgodziło się jednak niemieckie ministerstwo finansów."   -   Krzysztof Maciejak "Górnictwo złota w Górach Kaczawskich i na ich przedpolu"