Późnogotycki kościół w Mierzwinie, uroczo położony wśród łąk, na niewielkim wzniesieniu, jest odrestaurowany i zadbany. Tuż obok zabytkowa plebania w stylu dworkowym z 1897 r. Historia parafii sięga w średniowiecze, gdy pierwotny kościół znajdował się w Grudzynach (w 1326 r. pleban Mirosław płacił 23 skojce świętopietrza). „Dotąd lud wskazuje miejsce dawnego kościoła, które było wysadzone tarniną i krzyż stoi w tem miejscu. Niedawno plac ten zaorano” – pisze ks. Jan Wiśniewski w „Historycznym opisie kościołów, miast, zabytków i pamiątek w jędrzejowskiem” (1930, reprint Wyd. „Jedność” 2000). Przytacza też podanie, jakoby włościanie „nie chcieli stawiać kościoła w Mierzwinie, mając go w Grudzynie, toteż w nocy burzyli to, co mularze w dzień wznieśli”.Pod koniec XVI w. Mierzwinie stoi już kościół murowany pw. Piotra i Pawła, kryty dachówką, konsekrowany przed 1595 r. Kościół wykazuje cechy późnogotyckie, z dwuprzęsłową nawą i dobudowaną do niej kwadratową kaplicą z 1612 r. oraz przybudówką z zakrystią z 1888 r.
W późnobarokowym ołtarzu głównym w obramowaniu złoconych kolumn jest kopia Matki Bożej Częstochowskiej w sukience (przed tym ołtarzem wierni regularnie śpiewają Apel Jasnogórski), po obu stronach – figury patronów świątyni. W kaplicy znajduje się barokowy ołtarz z obrazem św. Anny, u stóp której klęczy Maryja. W kościele jest wiele cennych epitafiów (dziedziców i fundatorów) XVII-XVIII w. oraz historycznych pamiątek wystroju wnętrza, m.in. kamienna chrzcielnica, kropielnica z czerwonego ciosu, pacyfikał z XVII wieku.