Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 8 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Jelenia Góra › Dzielnica Rejon Małej Poczty |
Lata 1930-1935 , Panorama Jeleniej Góry, rejon Małej Poczty (niem. Cunnersdorf) na tle Karkonoszy. Ujęcie ze Złotego Widoku.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2017 listopad
8 lat 5 miesięcy 13 dni |
2 pobrania 371 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia chrzan233
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
góry
|
Dzielnica Rejon Małej Poczty
więcej zdjęć (52)
Dawniej: Cunnersdorf
Miejscowość powstała w drugiej połowie XIII w. Należała do różnych rodów rycerskich, w tym do Schaffgotschów. W 1419 r. miasto Jelenia Góra zakupiło tu folwark, który stał się uposażeniem szpitala. W XIX w. wieś zaczęła się mocno urbanizować, powstało kilka zakładów przemysłowych: papiernia, wytwórnia likierów – pisze do nas Tomasz Romańczyk. Jako niższa jednostka administracji państwowej i samorządowej gmina zostaje wyodrębniona mocą ustawy z 11 marca 1850 r. o ustroju gminnym i podporządkowana landratowi w Jeleniej Górze. Do 1872 r. właściciel ziemski sprawował już tylko nadzór policyjny. 1 kwietnia 1922 r., po wieloletnich dyskusjach, włączono Cunnersdorf do Jeleniej Góry – wyjaśnia.
Polski odpowiednik tej nazwy to Kunice. Jednak – jak zaznacza Michał Gańko, nasz stały specjalista od dawnej Jeleniej Góry, choć mieszka tu od 60 lat, nie pamięta, aby ktokolwiek tak tę dzielnicę nazywał. Być może nazwa taka zachowała się gdzieś w oficjalnych dokumentach. Wszak wspomina o niej Ivo Łaborewicz w Słowniku nazw ulicy jeleniogórskich. Albo – po prostu – została na siłę spolszczona, ale nikt jej nie używał.
Info.
antypuszka
Dzielnica Spółdzielcza, osiedle Pomorskie, Ul. Warszawska — tereny dawnej wsi Cunnersdorf
Od średniowiecza na terenach na zachód od rzeki Kamiennej znajdowała się wieś Cunnersdorf, już na początku XV wieku zakupiona przez miasto. Na obszarze tym nigdy nie wykształciła się zwarta zabudowa miejska. W latach sześćdziesiątych XIX wieku wybudowano tu linię kolejową. Pomiędzy rzeką a torami, na obrzeżach miasta w XIX i XX wieku ukształtował się duży kompleks zabudowy przemysłowej. Już w końcu XVIII w. uruchomiono tu papiernię, w miejscu której w ostatnich latach XIX wieku koncern Schollera
uruchomił produkcję celulozy papierniczej. W 1930 r. zakład zamknięto. Już w 1932 r. został on przejęty przez firmę Phrix, która uruchomiła tu kombinat celulozowo — włókienniczy (Schlesische Zellwple A. G.). "Celwiskoza" 1951 - 1989
Studium historyczno - urbanistyczne 2002
Polski odpowiednik tej nazwy to Kunice. Jednak – jak zaznacza Michał Gańko, nasz stały specjalista od dawnej Jeleniej Góry, choć mieszka tu od 60 lat, nie pamięta, aby ktokolwiek tak tę dzielnicę nazywał. Być może nazwa taka zachowała się gdzieś w oficjalnych dokumentach. Wszak wspomina o niej Ivo Łaborewicz w Słowniku nazw ulicy jeleniogórskich. Albo – po prostu – została na siłę spolszczona, ale nikt jej nie używał.
Info.
antypuszka
Dzielnica Spółdzielcza, osiedle Pomorskie, Ul. Warszawska — tereny dawnej wsi Cunnersdorf
Od średniowiecza na terenach na zachód od rzeki Kamiennej znajdowała się wieś Cunnersdorf, już na początku XV wieku zakupiona przez miasto. Na obszarze tym nigdy nie wykształciła się zwarta zabudowa miejska. W latach sześćdziesiątych XIX wieku wybudowano tu linię kolejową. Pomiędzy rzeką a torami, na obrzeżach miasta w XIX i XX wieku ukształtował się duży kompleks zabudowy przemysłowej. Już w końcu XVIII w. uruchomiono tu papiernię, w miejscu której w ostatnich latach XIX wieku koncern Schollera
uruchomił produkcję celulozy papierniczej. W 1930 r. zakład zamknięto. Już w 1932 r. został on przejęty przez firmę Phrix, która uruchomiła tu kombinat celulozowo — włókienniczy (Schlesische Zellwple A. G.). "Celwiskoza" 1951 - 1989
Studium historyczno - urbanistyczne 2002
Karkonosze
więcej zdjęć (203)
Dawniej: Riesengebirge
Karkonosze (łac. Askiburgion; pol. n. tradyc. do 1946 Góry Olbrzymie, również Karkonosze, czes. Krkonoše, czes. gwar. góral. Kerkonoše, śl. Gůry Uolbrzimje, śl.-niem. Riesageberge, niem. Riesengebirge, ang. Giant Mountains) – najwyższe pasmo górskie Sudetów i zarazem Czech rozciągające się na przestrzeni ok. 40 km (od Przełęczy Szklarskiej na zachodzie do Przełęczy Lubawskiej na wschodzie). Szerokość pasma waha się od 8 do 20 km. Karkonosze zajmują powierzchnię ok. 650 km², z czego do Polski należy 185 km² czyli 28,46%. Głównym grzbietem oraz Grzbietem Lasockim przebiega granica polsko-czeska. Najwyższym szczytem jest Śnieżka (1603 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Czech, Sudetów i Śląska. Karkonosze należą do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO i są chronione poprzez utworzenie na ich terenie Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Krkonošského národní parku.
Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.
Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.
Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.
Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.
Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.
Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.
Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.
Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.
Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.
Źródło:
Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.
Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.
Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.
Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.
Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.
Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.
Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.
Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.
Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.
Źródło:
Widoki ze Złotego Widoku
więcej zdjęć (46)
Panoramy Jeleniej Góry
więcej zdjęć (535)
Dawniej: Perspektive