Pałac neobarokowy, z elementami klasycyzmu, wzniesiony najprawdopodobniej pod koniec XIX w. w miejscu wcześniejszego dworu. Pierwotnie zbudowany na planie litery „L", w 1910 r. rozbudowany o jednokondygnacyjne skrzydło południowe. Budynek murowany z cegły, potynkowany, dwukondygnacyjny, kryty dachami czterospadowymi z barokowymi lukarnami w typie oeil-de-boeuf. Fasada (elewacja wschodnia) dziewięcioosiowa, z niewielkim centralnym trzyosiowym ryzalitem, zwieńczonym facjatą, ujętą spływami i ozdobnymi kulami na postumentach. Elewacje zachowały liczne ozdobne detale architektoniczne: w ryzalicie fasady gładkie pilastry dźwigające uproszczone belkowanie, okna w obramieniach z kluczem, boniowane narożniki budynku, wydatny gzyms międzypiętrowy i koronujący. Nad wejściem znajduje się kartusz herbowy.
Od strony południowo-wschodniej do pałacu przylega park krajobrazowy z XVIII w., przeobrażony w XIX i XX w. Do dziś przetrwał szpaler grabowy przy południowej granicy parku oraz klomb drzewny. Wśród okazów starodrzewia uwagę zwraca kilka dębów szypułkowych, w wieku około 300 lat.
Na północ od pałacu usytuowany jest dawny folwark, z osobnym wjazdem. Budynki gospodarcze (spichlerz, obora, stodoła) rozłożone są wokół prostokątnego dziedzińca otwartego od strony rezydencji. Folwark pełni do dziś funkcje gospodarcze, a jego zmodernizowane budynki są w dobrym stanie technicznym.
W Polsce Ludowej w rezydencji urządzono istniejący do dziś Dom Pomocy Społecznej.