Pierwszy kościółek romański stał w Mokrsku już w I ćwierci XIII w., ale w XVII w. został przekształcony na prezbiterium z nową barokową nawą. W najstarszej części – w prezbiterium zachowały się ślady XIII-wiecznej polichromii (pod polichromią z XVI w.), odsłonięte w czasie prac konserwatorskich w latach 1952-1954. Prace archeologiczno-architektoniczne w 1977 r. ujawniły pierwotny poziom posadzki romańskiej, posadowienie kolumienek w prezbiterium, próg portalu romańskiego w przejściu do zakrystii. W tym interesującym prezbiterium sklepienie krzyżowe spoczywa na narożnych kolumienkach o kapitelach i bazach z dekoracją geometryczno – roślinną (być może kolumny powstały w warsztacie w niedalekim opactwie cysterskim w Jędrzejowie w latach 1217-1239). Ta romańska część kościoła stanowiąca dzisiaj w zasadzie schowek za prezbiterium, jest wyraźnie widoczna na zewnątrz.

Pierwsza wzmianka źródłowa o parafii i kościele pochodzi z 1325 r., choć raczej na pewno parafia – przy kościele – istniała już wcześniej. Pierwotny kościół romański z XIII w. był rozbudowywany i przebudowywany w XVII, XVIII, XIX wieku. Barokową nawę dobudowano w 1676 r., a potem w poł. XIX w. przedłużono ku zachodowi z zakrystią barokową i kruchtą. Ołtarz główny jest późnobarokowy (I poł. XVIII w.) z przemalowanym obrazem Wniebowzięcia NMP oraz obrazami św. Benedykta i Scholastyki, pędzla Szymona Więckowskiego. Ołtarze boczne są rokokowe. W ołtarzu w kaplicy bocznej znajduje się cenny krucyfiks gotycki z początku XV wieku; z XVII w. pochodzi tabernakulum i późnorenesansowa chrzcielnica. Do zabytkowych obiektów należy także licząca 300 lat drewniana dzwonnica z trzema czynnymi dzwonami oraz barokowe figurki Chrystusa i Matki Boskiej na szczytach świątyni.

źródło: