Muzeum Narodowe mieści się w budynku dawnego klasztoru franciszkanów, zbudowanym w stylu późnogotyckim w pierwszej połowie XV wieku. Podstawę Działu Sztuki Dawnej tworzy zbiór malarstwa niderlandzkiego, rysunku i grafiki europejskiej darowany miastu testamentem przez kupca gdańskiego Jacoba Kabruna (Cockborna) (1759-1814), uzupełniany sukcesywnie przez syna Augusta. Perłą zbiorów Muzeum Narodowego w Gdańsku jest tryptyk „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga. Zbiór rysunków liczy 1660 pozycji, obejmuje prace od końca XV wieku do 1945 roku, w przeważającej części artystów europejskich. Kolekcja rysunków, grafik i obrazów kupca i konesera sztuki Jakuba Kabruna, przekazana miastu w 1814 roku. Kolekcja tkanin i haftów liczy ponad 1500 obiektów; obejmuje zabytki od XIII po wiek XX. Są to tkaniny wschodnie, tapiserie, paramenty liturgiczne z gdańskich i pomorskich kościołów, stroje i akcesoria mody oraz koronki.



Muzeum Narodowe w Gdańsku, dziedziczące zbiory i tradycje dwóch instytucji – Muzeum Miejskiego (1870) i Muzeum Rzemiosł Artystycznych (1881), należy do najstarszych w Polsce. Zalążek zbiorów Muzeum Rzemiosł Artystycznych powstał dzięki zakupieniu w 1881 roku kolekcji Ludwika Garbego, składającej się z kilku tysięcy eksponatów (meble, fajanse i wyroby z metali kolorowych). Średniowieczną rzeźbę gdańską i pomorską przekazywały do muzeum kościoły, a cechy – rzemiosło artystyczne.

Źródeł nazwy ulicy Rzeźnickiej, jednej z dwóch głównych ulic Przedmieścia, upatruje się słusznie w mieszczących się niegdyś między dzisiejszymi ulicami Kocurki i Toruńską ławach mięsnych Przemieścia. Ławy mięsne były zespołem sklepów prowadzonych przez członków cechu rzeźników – bogatej i wpływowej zawodowej korporacji mieszczańskiej. Alternatywną nazwą tej ulicy i jej bezpośredniego sąsiedztwa było „Wolfshagen”. Nazwę tę niektórzy miłośnicy prostych tłumaczeń usiłują tłumaczyć jako „Wilczy gaj”. Nie poprzestają na samym tłumaczeniu, dorabiając do niego absurdalną legendę, jakoby w tym miejscu „w średniowieczu” miał rozciągać się las pełen wilków, które, by legenda była smakowita, porywały nieostrożnych mieszkańców Gdańska, by ich pożreć. W istocie nazwa „Wolfshagen” oznacza tyle co „zagroda Wolfa” - a więc ogrodzona parcela, należąca do mieszczanina nazwiskiem Wolf. „Wilcza” nazwa utrzymywała się do XVI w., by ustąpić całkowicie miejsca nazwie „Fleischergasse” - ulica Rzeźnicka. Przy tej właśnie ulicy zlokalizowano kilka lat temu siedzibę I Urzędu Skarbowego w Gdańsku