Cerkiew w Kormanicach stanowi przykład regionalnej architektury sakralnej okresu międzywojennego, nawiązującej formalnie i konstrukcyjnie do tradycji drewnianego budownictwa cerkiewnego wschodniego obrządku. Obiekt wzniesiono w 1923 roku na miejscu wcześniejszej świątyni datowanej na 1777 rok. Projekt przypisywany jest architektowi Stanisławowi Majerskiemu, aktywnemu na terenie południowo-wschodniej Polski w pierwszej połowie XX wieku. Cerkiew była świątynią parafialną greckokatolickiej parafii w Kormanicach, wchodzącej w skład dekanatu niżankowskiego, a jej jurysdykcji podlegały filie w miejscowościach Darowice, Fredropol, Kupiatycze oraz Młodowice. Po 1947 roku, w wyniku przekształceń własnościowych i zmian strukturalnych wywołanych powojennymi przesiedleniami, cerkiew została zaadaptowana do potrzeb kultu rzymskokatolickiego i obecnie funkcjonuje jako kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Świątynia reprezentuje drewnianą architekturę sakralną o konstrukcji zrębowej z orientacją wschodnią, wpisując się w lokalny wariant tradycyjnego układu trójdzielnego z wyodrębnionym prezbiterium, nawą i babińcem. Kompozycja przestrzenna oraz detale architektoniczne wskazują na próbę kontynuacji kanonu cerkwi łemkowskich, przy jednoczesnym dostosowaniu do ówczesnych warunków społeczno-kulturowych oraz technologicznych. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków jako przykład późnej, lecz świadomej kontynuacji tradycji architektonicznej cerkwi drewnianych w regionie Pogórza Przemyskiego.



Źródło: Archiwum WUOZ z/s w Przemyślu