Manieczki zanim przeszły w ręce Józefa Wybickiego były własnością Jana Gliszczyńskiego, a następnie rodziny Kołaczkowskich. Po śmierci Wybickiego i pochowaniu go w pobliskiej Brodnicy, majątek przeszedł za sprawą Józefa Ksawerego (syna zmarłego) w ręce Dezyderego Chłapowskiego.

Dwór nie miał szczęścia być przez dłuższy czas w jednych rękach i do czasów międzywojennych zmieniał właścicieli jeszcze pięć razy.

Dwór, który możemy oglądać dziś, nie jest obiektem należącym kiedyś do Józefa Wybickiego. Ten, w którym mieszkał sam Wybicki spłonął w kilka lat po śmierci generała. Stojący w parku piętrowy budynek z mansardowym dachem został zbudowany w 1894r dla rodziny Grodzickich.

Budynek otacza park krajobrazowy z trzema stawami. Powstał w końcu XVIII wieku powiększony został pod koniec XIX w. Zlokalizowane są w nim dwie ścięte kolumny z 1766 roku wzniesione przez Kołaczkowskiego dla upamiętnienia pojedynku, w którym zginęli jego dwaj synowie. W północno-zachodniej części parku barokowa kaplica-rotunda z roku 1786, którą ufundował Józef Wybicki w dowód wdzięczności Bogu za życiową pomyślność.



Od roku 1978 we dworze mieściło się Muzeum im. gen. Józefa Wybickiego ze skromnymi eksponatami z życia generała oraz epoki kościuszkowskiej i napoleońskiej. Przy Muzeum mieścił się Wielkopolski Oddział Stowarzyszenia Miłośników Tradycji Mazurka Dąbrowskiego. W 2006 r. muzeum zostało zamknięte. Od niedawna dworek należy do potomków Głowackich

Jest to obiekt późnoklasycystyczny. Budynek parterowy, z piętrem ukrytym w mansardowym dachu