"Czerwony Dom" - zamyka północną część dziedzińca gospodarczego. Murowany z kamienia i cegły, tynkowany. Zbudowany 1582-1589; dojrzały barok z reliktami późnego renesansu (bryła, układ jedno- i dwutraktowy wnętrz, sklepienia parteru kolebkowe z lunetami, sgraffito elewacji, sgraffita elewacji); przebudowa ostatnia ćwierć XVII w., lata trzydzieste XVIII w. (sufity z fasetami i dekoracjami ramowymi, dach, schody, wystrój fasady), około połowy XIX w. kamienne portale fasady, około 1930 r. przekształcenie otworów okiennych, remont elewacji i częściowe przekształcenie wnętrz, wtedy także sufity z fasetą oraz niektóre sklepienia zastąpiono płaskimi stropami z podsufitką. Po 1945 r.: portal fasady przekształcony na okno, elewacja frontowa wielokrotnie malowana zatraciła w partiach wystroju głębokość reliefu.
Do 1810 r. własność klasztorna. Od 1810 do 1945 r. własność rodziny Schaffgotschów; w 1830 r. w budynku założono urząd lekarza zdrojowego, w 2 połowie XIX w. łaźnia leczni-cza przy źródle Ludwika oraz hrabiowskie biuro zarządu uzdrowiska, około 1930 r. urzą-dzono w budynku muzeum ornitologiczne". [Studium konserwatorskie]
-

Długi Dom w Cieplicach przez wiele lat stanowił jedną z najbardziej wystawnych budowli w tej miejscowości. Obiekt powstał w latach 1689 – 1696 w miejscu wcześniejszych budowli, m.in. pochodzącego z XVI wieku domu gościnnego dla odwiedzających Cieplice.
Projektantem Długiego Domu był Martin Urban. Został założony na planie prostokąta, ma trzy kondygnacje i jest nakryty czterospadowym dachem. Elewacja frontowa posiada osiem osi i zawiera zdwojone pilastry w wielkim porządku. Znajdują się tu trzy kamienne portale. Ozdobnym detalem architektonicznym urozmaicającym elewację są liście akantu.
Długi Dom znajdował się w zespole cysterskich zabudowań, gdzie goszczono co ważniejsze przybywające do Cieplic persony. Po kasacji zakonu, która miała miejsce w 1810 roku, obiekt trafił w ręce możnej familii Schaffgotschów. Nowi właściciele do końca XIX wieku umieścili w budynku swoje znane zbiory, m.in. przyrodnicze. To właśnie eksponaty gromadzone przez Schaffgotschów stały się mocnym fundamentem pod rozpoczęcie działalności Muzeum w Cieplicach, które powstało w 1946 roku. W późniejszym czasie, głównie w latach bezpośrednio po II Wojnie Światowej, a także w latach 50-tych, z cieplickiej placówki wywieziono wiele cennych eksponatów, które zostały rozproszone na terenie całego kraju. Woluminy z biblioteki Schaffgotschów (a było ich około 80 tysięcy) obecnie znajdują się w wielu państwowych instytucjach oraz w bibliotekach uniwersyteckich. W 1954 roku, po reorganizacji oraz remontach pomieszczeń w Długim Domu, do użytku oddano Muzeum Przyrodnicze w Cieplicach. Na skutek konfliktu z Uzdrowiskiem, w 1967 roku Muzeum zostało przeniesione do Pawilonu Norweskiego. Info.

Położona w centrum najstarszej części uzdrowiska. Zabudowa ulicy (do 1945 r. Klosterstrasse) zob. cysterski zespół klasztoru i uzdrowiska.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002