Park Praski im. Żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego, w latach 1865-1916 znany jako Park Aleksandryjski (Aleksandrowski), a w latach 1916-1989 jako Park Praski, to park miejski zlokalizowany w warszawskiej dzielnicy Praga Północ. Obecnie obszar parku zamknięty jest ulicami: Ratuszową, Jagiellońską, Al. Solidarności i Wybrzeżem Helskim nad Wisłą, o powierzchni 18,5 ha. Do Parku przylega od północy Ogród Zoologiczny w Warszawie.



W okresie Księstwa Warszawskiego w związku z fortyfikowaniem na rozkaz Napoleona Bonaparte rejonu Warszawa-Serock-Modlin, na Pradze doszło do wielu wyburzeń na terenie dawnych jurydyk Praga i Skaryszew. Aby przygotować miejsce dla fortyfikacji wyburzono praktycznie znaczną część tych dwóch historycznych jurydyk, a także i Golędzinowa. Wśród rozebranych prawie 200 budynków znalazły się kościół św. Stanisława na Skaryszewie, kościół i klasztor bernardynek przy ul. Panieńskiej na Pradze, ratusz praski przy dzisiejszej Ratuszowej, a także klasztor bernardynów na Pradze, z którego ocalał jedynie Domek Loretański i wiele innych.



W 1846 roku powstał nowy plan regulacji zagospodarowania terenów fortyfikacji napoleońskich w związku z budową mostu Kierbedzia. Plan ten oparty na wcześniejszym opracowanym w 1835 przez Jakuba Łaszyńskiego pozwolił na wytyczenie obszaru Parku Praskiego, a także m.in. ulic Szerokiej, Brukowej i Jagiellońskiej. 4 kwietnia 1865 r. car Aleksander II wydał specjalny ukaz, zezwalający na powstanie tu parku, a sam park został nazwany na jego cześć Parkiem Aleksandryjskim.



W latach 1865-1871 trwały tu prace nad założeniem parku projektu Jana Dobrowolskiego, kierownika Ogrodu Krasińskich, a potem Ogrodu Saskiego. Park został zaprojektowany w stylu geometryczno-krajobrazowym i otwarcie dla publiczności nastąpiło w roku 1871. Park w tym okresie posiadał wiele urządzeń służących rozrywce odwiedzających, znajdowały się tu cukiernie i kawiarenki, a od 1903 budynek Teatru Praskiego przy wejściu. Oprócz licznych cennych gatunków drzew jak platan klonolistny, miłorząb japoński, kasztany jadalne, klony, lipy i topole znalazła się tu też muszla koncertowa. W 1916 przemianowany na Park Praski.



Wg nagrodzonego I nagrodą na konkursie w Paryżu Planu regulacji i rozwoju miasta z 1926 r., opracowanego pod kierownictwem A. Jawornickiego i Cz. Rudnickiego, przewidywano rozszerzenie obszaru tego parku o 60 ha. W 1928 obszar parku powiększono i na wydzielonej powierzchni 12 ha otwarto Miejski Ogród Zoologiczny, dziś zajmujący obszar 40 ha przy 18,5 ha powierzchni parku. W okresie międzywojennym był to park znany z licznych urządzeń rozrywkowych, m.in. z lunaparku, w tym czasie przybyły tu m.in. parkowa pijka z 1936 i popiersie Elizy Orzeszkowej z 1938 roku autorstwa rzeźbiarza Henryka Kuny.



W okresie powojennym park podupadł i stracił swój rozrywkowy charakter. W samym parku pojawiły się rzeźby zwierząt: metalowej żyrafy, a także mniejsze, kamienne figury słonia i żubra. Dziczejący park na początku lat 90. XX wieku został poddany zabiegom renowacyjnym – pojawiły się m.in. nowe urządzenia na placach zabaw i uporządkowano zieleń. Na początku lat 90. spłonęła muszla koncertowa, odbudowana w 2 połowie lat 90. ze sceną o powierzchni 170 m², goszczącą nie tylko artystów, ale także i często tu widywanych szachistów.



Główna aleja parku pomiędzy Katedrą Praską a Ogrodem Zoologicznym jest jednym z charakterystycznych punktów Pragi, z drobnym handlem związanym z odwiedzającymi ZOO. Od strony Al. Solidarności wizytówką ZOO i Parku jest wybieg dla niedźwiedzi brunatnych. Od 1998 park nosi nazwę Park Praski im. Żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego na cześć żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego.



Park Praski wpisany jest do rejestru zabytków wraz z Ogrodem Zoologicznym nr rej.: 1434-A z dnia 3 lipca 1990 r.



Źródło:

Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

Ulica Wybrzeże Helskie – ulica w warszawskiej dzielnicy Praga Północ, stanowi część planowanego Traktu Nadwiślańskiego, czyli prawobrzeżnej drogi wzdłuż Wisły. Powstała około 1900 roku, wraz z wybudowaniem Kolei Jabłonowskiej. Wtedy była drogą bez nazwy albo nazywano ją tak jak kolejkę – "Jabłonowska". Jej obecną nazwę przyznano w latach 30. XX wieku. Posiada jedną jezdnię po jednym pasie ruchu w każdą stronę.

Droga stanowi przedłużenie ulicy Wybrzeże Szczecińskie i zaczyna bieg pod Mostem Śląsko-Dąbrowskim. Jedynymi przecznicami są ulica Ratuszowa i zjazd z Mostu Gdańskiego. Za mostem jej przedłużenie stanowi dojazd do ulicy Jagiellońskiej oraz ul. Wybrzeże Puckie.

Główne obiekty znajdujące się po wschodniej stronie ulicy to Park Praski oraz Ogród Zoologiczny. Jedyny numer stanowi Wybrzeże Helskie 1/5 i mieści się tam klub tenisowy Prawy Brzeg. Poza tym nadwiślańska strona jest niezagospodarowana.

Wikipedia