W 2. połowie lat 30. XX w. przy ob. ul Leśnej nr 1 b stanął obiekt flankujący północno-wschodnie kwartały; jego powstanie można uznać za symboliczne zamknięcie przedwojennej epoki usteckiego uzdrowiskowo-wypoczynkowej Ustki, już wówczas miasta (od 1935). Nie była to bowiem willa, lecz monumentalny gmach schroniska dla młodzieży (Jugendherberge), zaprojektowany w 1938 roku przez szczecińskiego architekta Hansa Reicherta; robotami budowlanymi kierował znany już miejscowy mistrz Wilhelm Jenssen.

Trzy części tworzą symetryczne założenie na rzucie otwartego na południe trapezu, utworzonego z północnego budynku głównego i odchylonych od niego pod kątem rozwartym skrzydeł bocznych. Dwukondygnacjowe budynki wzniesione są z czerwonej nietynkowanej cegły, częściowo uzupełnionej konstrukcją drewnianą (tzw. pruski mur), zastosowaną w górnych partiach zewnętrznych elewacji oraz w płytkich wykuszach południowych elewacji bocznych skrzydeł. Wszystkie skrzydła rytmicznie artykułują niewielkie kwadratowe okna, w partii centralnej od południa wysokie prostokątne, a w dolnej kondygnacji skrzydła zachodniego także niewielkie okulusy (okna kuchenne).

Wejścia umieszczono na osi założenia od północy i południa prowadzą do hallu skrzydła centralnego, zajmowanego przez stołówkę z belkowanym stropem, pomieszczenia biurowe etc. w skrzydłach bocznych znajdują się pokoje mieszkalne rozmieszczone po obu stronach wzdłużnych korytarzy. Klatka schodowa umieszczona jest we wschodniej części skrzydła centralnego; we stropach hallu, jadalni, policzkowych schodach itp zastosowano odkryte elementy drewnianej konstrukcji, stanowiące zarazem element dekoracyjny.

Obecne użytkowanie przez ośrodek wypoczynkowy zmieniło – by tak nazwać – rozbroiło nieco militarny charakter gmachu. Poza kinem, powstałym nieco wcześniej przy ob. ul. Marynarki Polskiej 82, jest to jeden z nielicznych w Ustce przykładów architektury totalitarnej.