Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku – największy skansen w Polsce, założony w 1958 r. z inicjatywy Aleksandra Rybickiego i Jerzego Tura, prezentuje kulturę ludową pogranicza na obszarze pogórzy oraz wschodniej części polskich Karpat (Bieszczady, Beskid Niski). Oddział terenowy muzeum znajduje się Uluczu . Pod względem ilości zgromadzonych obiektów jest największym skansem w Polsce. Park etnograficzny zajmuje powierzchnię 38 ha.
W zakresie zainteresowań Muzeum w Sanoku znajduje się kultura ludowa, budownictwo mieszkalne, gospodarcze, przemysłowe i sakralne czterech grup etnograficznych: Łemków, Bojków, Pogórzan Wschodnich i Zachodnich oraz Dolinian. Obiekty przenoszone do skansenu prezentują formy typowe dla wymienionych grup etnograficznych. Wyjątkową atrakcję skansenu stanowi Galeria Ikony Karpackiej - jest to stała ekspozycja malarstwa cerkiewnego (od XVI do XIX w.). Obecnie jedna z najlepszych i największych w kraju. Na działalność wydawniczą skaładają się systematycznie wydawane publikacje naukowe sanockich muzealników: Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku (rocznik dotyczący etnografii Podkarpacia) oraz czasopismo naukowe Acta Scansenologica omawiające problemy muzeów skansenowskich. Na terenie skansenu, na skraju terasy nadzalewowej, z której rozpościera się widok na całe miasto i przedpole Bieszczadów, znajduje się stanowisko archeologiczne. W miejscu tym znajdowała się kiedyś osada celtycka a następnie wczesnośredniowieczna.
Uzupełnieniem bogatej oferty etnograficznej jest kuchnia regionalna serwująca potrawy w gospodzie "Pod Biała Górą" na terenie Parku.

(opis pochodzi z wikipedii )
Strona domowa :