„Miejsce niebios”. Kołbaccy Cystersi w 1300 r. założyli w Mironicach swoją grangię (folwark), który później rozbudowali do sporego ośrodka zakonnego. Nazwali go „Loco caeli”. Opactwo usytuowane było w zagłębieniu terenu, a mnisi spiętrzyli wody Kłodawki, aby utworzyć istniejące do dziś stawy rybne. W 1326 r. obiekt został zniszczony przez wojska polsko-litewskie, później  ok. 1430 przez Pomorzan. Po kasacie klasztoru (podobno głównie z powodu upadku obyczajów wśród białych mnichów) istniejący tam kościół zaadaptowano na… gorzelnię. W 1830 r. rodzina von Bayer wybudowała w pobliżu dwór. Budynek zachował się do czasów współczesnych, stanowi obecnie własność prywatną, ale popada w ruinę. W 1980 r. wpisano go do rejestru zabytków pod nr L-371/A.

Kościół cysterski, według prowadzonych kilkakrotnie (od 1999 r.) badań archeologicznych istniał już na poczatku XIV w., jednak został spalony w 1872 r.. Był wielokrotnie przebudowywany, ale ostatecznie cegieł ze świątyni użyto do postawienia stodoły, która także obecnie nie istnieje, aczkolwiek achowały się pozostałości piwnic )być może pamiętających cysterskie czasy - wstępne badania określiły je na XVI w.).

W okresie prl-u (tradyjnie już) był w tym miejscu PGR. Przeróżne budowle które powstały później, a i wszelkie przebudowy, z doprowadzeniem wodociągu i elektryczności włącznie, skutecznie zakłóciły obraz dawnego opactwa.