Wszystko o komunukacji miejskiej w Warszawie.

Cenne źródło: 

https://sh-tras...asywlatach.htm"

Historia



Przedwojenna

Budowa wiaduktu łączącego Śródmieście z Żoliborzem była jedną z ważniejszych inwestycji okresu międzywojennego, za rządów Stefana Starzyńskiego. Wcześniej komunikacja z rozbudowującym się Żoliborzem możliwa była tylko za pomocą tunelu pod koleją obwodową w ciągu ulicy Krajewskiego, który często był zalewany przy większych deszczach, oraz skomplikowanym układem ulic z niebezpiecznym przejazdem kolejowym w ciągu ulic Kłopot – Felińskiego. Sam wiadukt był natomiast elementem większej inwestycji drogowej – budowy nowej ulicy Bonifraterskiej.

Budowa rozpoczęła się 5 sierpnia 1935 roku. Początkowo sypano dojazdy, w tej pracy brało udział nawet 500 robotników. Prace nad samym wiaduktem rozpoczęły się w 1936 roku.[1] Wiadukt oficjalnie został oddany do użytku 27 listopada 1937 roku. Tego samego dnia na wiadukt skierowano linie tramwajowe 3, 4, 14, 15, 17 i nocną 30. Rozpoczął się demontaż wcześniej używanego torowiska wzdłuż Szymanowskiej, Krajewskiego i Zajączka. Dzięki otwarciu całego nowego ciągu komunikacyjnego z placu Krasińskich do placu Inwalidów podróż znacznie się skróciła i mogła odbywać się już bez niespodziewanych utrudnień. Rozpiętość wiaduktu wyniosła 61 metrów, a wysokość filarów 5,4 metra.

Wiadukt przetrwał kampanię wrześniową w dobrym stanie i ciągle odbywał się po nim ruch. W czasie powstania warszawskiego był obsadzony przez Niemców, a powstańcom ani razu nie udało się nawet do niego zbliżyć. Po upadku powstania wiadukt został wysadzony w powietrze. Dokładna data nie jest znana, ale wydarzyło się to z pewnością między 28 grudnia 1944 a 17 stycznia 1945 roku[2].



Po wojnie

Po wojnie przystąpiono do odbudowy zniszczonego wiaduktu. Jeszcze w 1945 roku otwarto prowizoryczną kładkę, a 15 grudnia 1946 roku ponownie otwarto wiadukt i uruchomiono kursowanie tramwajów na wiadukcie jeszcze na wylocie ku ul. Bonifraterskiej. Pierwszą powojenną linią była 15. Jednocześnie prowadzono prace nad nowym łącznikiem, dzięki czemu ruch z wiaduktu zostałby skierowany na nowo wybudowaną ulicę Nowomarszałkowską (potem Nowotki). Otwarto go dla ruchu tramwajów 21 października 1948 roku, jednocześnie ostatecznie likwidując starą trasę wzdłuż Bonifraterskiej. Od tamtego czasu wiadukt nie był remontowany, dopiero w XXI wieku zdecydowano, że wymaga remontu. Planowano go już na 2008 rok, jednak zrezygnowano z niego na korzyść remontu wiaduktu na Powązkowskiej.



Zamknięcie

W 2008 roku okazało się, że wiadukt jest w tak złym stanie, że trzeba ograniczyć na nim ruch. Początkowo ograniczono na nim ruch pojazdów ciężarowych, potem zlikwidowano tramwaj linii 15 oraz wycofano trzywagonowe składy na linii 36. Dnia 9 listopada 2008 roku Zarząd Dróg Miejskich zmuszony został do zamknięcia wiaduktu dla komunikacji miejskiej – spowodowało to ogromne utrudnienia dla mieszkańców Żoliborza, gdyż z tej trasy zniknęły wszystkie tramwaje (6 i 36) i niektóre autobusy (122, 195 i 520), a pozostałe (116, 157 i N44) musiały zacząć kursować objazdem przez ul. Krajewskiego. W nocy z 28 lutego na 1 marca 2009 roku wiadukt został całkowicie zamknięty dla ruchu kołowego[3]. Zakazano wówczas zatrzymywania i postoju wzdłuż objazdu na ulicach Zajączka i Krajewskiego, by usprawnić ruch na objazdach. Pierwszy dzień zamknięcia odbył się bez większych utrudnień[4], jednak 2 marca 2009 roku około godziny 7:00 mieszkańcy tych ulic zablokowali ul. Krajewskiego przechodząc bez przerwy przez przejście dla pieszych, protestując przeciwko temu przepisowi. Spowodowało to ogromne utrudnienia. Protest powtórzyli następnego dnia[5]. Po nim zezwolono na parkowanie samochodów na chodniku wzdłuż ul. Krajewskiego.



Dnia 24 kwietnia 2009 roku miał zostać otwarty tymczasowy wiadukt w stronę Żoliborza, jednak jego otwarcie opóźniło się i ostatecznie wiadukt został otwarty 26 kwietnia 2009 roku wieczorem[6]. Zgodnie z zapowiedziami dla autobusów został on otwarty 9 maja 2009 roku. Skierowano przez niego linie 116, 157, N44 i nową linię Z-3. Dnia 19 maja, w związku z trudnościami ruchu przegubowych autobusów na wiadukcie, autobusy linii 116 ponownie skierowano na trasę objazdową.[7] Jednocześnie rozpoczęto procedurę przetargową dla budowy nowych wiaduktów.

Do przetargu na odbudowę wiaduktów zgłosiło się dziewięć konsorcjów, a ich oferty otwarto 29 maja 2009 roku. Najtańsza oferta firmy Intercor wyniosła 79 mln złotych i była o około 14 mln złotych niższa od kosztorysu zakładanego przez Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych[8]. Podpisanie umowy musiało zostać odłożone ze względu na protesty firmy Warbud, które ostatecznie odrzucono. Umowę podpisano 12 października[9]. Budowa nowego wiaduktu rozpoczęła się 7 kwietnia 2010 roku[10], zaczęto od rozbiórki starego wiaduktu i demontażu przeprawy tymczasowej. Wynikło to z faktu, że ul. Słomińskiego musiała pozostać przejezdna, gdyż jej zadaniem stało się przejęcie ruchu samochodowego z Trasy W-Z oraz ul. Świętokrzyskiej, które zostały zamknięte w związku z budową centralnego odcinka II linii metra, i uciążliwe prace trzeba było zakończyć jak najszybciej. Wiadukt wyburzono w dniach 23–25 kwietnia 2010 roku[11]



Za:

/p>

Pierwotnie droga łącząca rejon Leszna z Nalewkami. Jako ulica biegnąca od ul. Długiej i ul. Leszno do Nowolipek powstała w roku 1766. Jej zabudowa powstała od końca XVIII wieku; były to przeważnie dwupiętrowe kamienice oraz tworzący przewężenie ulicy Pałac Mostowskich, rozbudowany około roku 1775. Lata 1821-28 przyniosły realizację kamienic projektowanych przez wybitnych architektów, takich jak Karol Galle i Antonio Corazzi. Cała dawna zabudowa ulicy została zniszczona w roku 1944 – w czasie powstania warszawskiego w rejonie późniejszej ulicy toczyły się walki w Ogrodzie Krasińskich o tzw. Pasaż Simonsa. Współczesna ulica powstała w latach 1946-1947 i wytyczona została wśród ruin getta warszawskiego, otrzymując nazwę Marcelego Nowotki. Zmieniono w ten sposób przedwojenny układ w tym rejonie Warszawy – włączono w jej skład fragment ulicy Przejazd, Nowolipki, Nalewki oraz Placu Muranowskiego, wszystkie w obrębie części miasta zamieszkanej głównie przez Żydów. Z dawnej zabudowy ulicy zrekonstruowano w okresie powojennym jedynie Pałac Hilzenów – Mostowskich, gdzie od roku 1949 znalazła siedzibę Komenda Stołeczna Milicji Obywatelskiej. W 1951 przed kino Muranów trafiła zabytkowa fontanna z roku 1866, projektu Józefa Orłowskiego i Alfonsa Grotowskiego, o wystroju rzeźbiarskim wykonanym przez Leonarda Marconiego. Jej wcześniejszymi lokalizacjami były ul. Krakowskie Przedmieście oraz Plac Bankowy. W okresie powojennym powstała zabudowa ulicy w większości w stylu socrealistycznym, na północ od ul. Anielewicza osiedle projektu pracowni Stanisława Brukalskiego (1953). Według projektu budynki miały otrzymać bogaty wystrój klasycystyczny, lecz po odejściu od socrealizmu budynki otynkowano gładko bez realizacji wystroju. 12 października 1963 roku odsłonięto Pomnik Żołnierza 1 Armii Wojska Polskiego, ostatnie przed śmiercią dzieło Xawerego Dunikowskiego.

W 1990 ulica zmieniła nazwę i patrona na gen. Władysława Andersa. W 1999 na skwerze pomiędzy ul. Andersa a Ogrodem Krasińskich powstał Pomnik Bitwy o Monte Cassino proj. Kazimierza Gustawa Zemły wraz z obeliskiem z podobizną gen. Władysław Andersa.

Wikipedia