starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › ul. Piekary › Areszt Śledczy |
28 sierpnia 2021 , Areszt śledczy
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2012 sierpień
13 lat 8 miesięcy 25 dni |
Dodane: 11 lipca 2023, godz. 22:22:06
Autor zdjęcia: este
Rozmiar: 1800px x 1200px
Aparat: Canon EOS 6D
1 / 320sƒ / 8ISO 20024mm
0 pobrań 311 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia este
Obiekty widoczne na zdjęciu
Areszt Śledczy
więcej zdjęć (24)
Zbudowano: 1866
Areszt Śledczy Toruń tzw. "Okrąglak" - zakład penitencjarny w Toruniu, przeznaczony dla mężczyzn tymczasowo aresztowanych, skazanych młodocianych, odbywających karę po raz pierwszy oraz recydywistów penitencjarnych.
Areszt Śledczy położony jest w Zespole Staromiejskim w bliskim sąsiedztwie kościoła NMP, Collegium Maius oraz Planetarium. Siedzibą Aresztu jest zabytkowa czteropiętrowa neogotycka rotunda, ze względów architektonicznych jedyny taki obiekt w kraju.
Początki Aresztu Śledczego w Toruniu sięgają roku 1853, kiedy to władze pruskie podjęły decyzję o budowie nowego więzienia w mieście. Jego budowę rozpoczęto w 1864 roku, a zakończono w 1866 roku. Lokalizacja tego aresztu nie jest przypadkowa, powstał on w bliskim sąsiedztwie istniejącego już gmachu sądu (dziś Sąd Okręgowy). W czasie II Rzeczypospolitej spełniał on funkcję więzienia karno-śledczego (w 1935 roku odnotowano rekordową liczbę: 600 osadzonych), zaś w okresie II wojny światowej był on małym zakładem karnym. Torturowano i przesłuchiwano wówczas schwytanych agentów alianckich oraz ludność cywilną i członków ruchu oporu. Przetrzymywano uciekinierów z Festung Posen ("twierdzy Poznań") - grupę przymusowych robotników, którzy uciekli z poznańskiej cytadeli. Po II wojnie światowej "Okrąglak" ponownie pełnił funkcję aresztu, w którym do roku 1957 osadzano także kobiety. W latach 1989 - 1993 w toruńskim areszcie przeprowadzono generalny remont, poprzedzony pracami archeologicznymi, na czas którego zawieszono funkcjonowanie placówki. W wyniku prowadzonych wówczas prac zmniejszono cele, w których urządzono kąciki sanitarne, drewniane podłogi zastąpiono betonowymi, dobudowano wiele dodatkowych krat i bram, wyposażając je w zabezpieczenia elektromagnetyczne, nadbudowano także mur ochronny. Przeprowadzono również remont elewacji budynku. Obecnie toruński areszt przeznaczony jest dla 151 mężczyzn.
Areszt Śledczy położony jest w Zespole Staromiejskim w bliskim sąsiedztwie kościoła NMP, Collegium Maius oraz Planetarium. Siedzibą Aresztu jest zabytkowa czteropiętrowa neogotycka rotunda, ze względów architektonicznych jedyny taki obiekt w kraju.
Początki Aresztu Śledczego w Toruniu sięgają roku 1853, kiedy to władze pruskie podjęły decyzję o budowie nowego więzienia w mieście. Jego budowę rozpoczęto w 1864 roku, a zakończono w 1866 roku. Lokalizacja tego aresztu nie jest przypadkowa, powstał on w bliskim sąsiedztwie istniejącego już gmachu sądu (dziś Sąd Okręgowy). W czasie II Rzeczypospolitej spełniał on funkcję więzienia karno-śledczego (w 1935 roku odnotowano rekordową liczbę: 600 osadzonych), zaś w okresie II wojny światowej był on małym zakładem karnym. Torturowano i przesłuchiwano wówczas schwytanych agentów alianckich oraz ludność cywilną i członków ruchu oporu. Przetrzymywano uciekinierów z Festung Posen ("twierdzy Poznań") - grupę przymusowych robotników, którzy uciekli z poznańskiej cytadeli. Po II wojnie światowej "Okrąglak" ponownie pełnił funkcję aresztu, w którym do roku 1957 osadzano także kobiety. W latach 1989 - 1993 w toruńskim areszcie przeprowadzono generalny remont, poprzedzony pracami archeologicznymi, na czas którego zawieszono funkcjonowanie placówki. W wyniku prowadzonych wówczas prac zmniejszono cele, w których urządzono kąciki sanitarne, drewniane podłogi zastąpiono betonowymi, dobudowano wiele dodatkowych krat i bram, wyposażając je w zabezpieczenia elektromagnetyczne, nadbudowano także mur ochronny. Przeprowadzono również remont elewacji budynku. Obecnie toruński areszt przeznaczony jest dla 151 mężczyzn.
ul. Piekary
więcej zdjęć (324)
Dawniej: Bäckergasse
ULICA PIEKARY
W średniowieczu nazwą tą określano tylko fragment dzisiejszej ulicy, zamkniętej od północy ul. Kopernika (dawniej Starotoruńską). Dłuższy jej odcinek aż do kościoła NMP zwano wówczas Kozią, natomiast ostatni prowadzący do Fosy Staromiejskiej określano "Za Franciszkanami".
Zgodnie z zasadą obowiązującą wówczas w mieście, znajdujący się na tej ulicy piekarze mogli w dni powszednie sprzedawać pieczywo w oknach własnych domów, a tylko w dni targowe musieli wykładać swój towar na ławach w ratuszu; ale później handel pieczywem poza ławami został jednak zakazany.
Oprócz piekarzy na ulicy tej w końcu XIV w. mieszkali również rzeźnicy i karczmarze, ale przy ul. Koziej przeważali kuśnierze. Bliskość Wisły zadecydowała, iż na początku ulicy lokowano spichlerze.
Pierwszy z nich (nr 2), ale narożny i stąd opatrzony dodatkowo adresem (ul. Rabiańska 23) zbudowany został w pierwszej połowie XVII w. i to zapewne na miejscu gotyckiego. Ustawiony szczytem do ulicy, z charakterystycznymi opaskami okiennymi przypominającymi worki ze zbożem, należy niewątpliwie do najciekawszych spichlerzy w Polsce. Mniejszy, ale o wiele starszy spichlerz (nr 4) z drugiej połowy XIV w., (stojący również na rogu z ul. Rabiańska), pomimo przebudowy z XIX w. zachował dawną elewację ze szczytem schodkowym. Podobny szczyt z około 1400 r. zdobi czteroosiową kamienicę (nr 9), zmodernizowaną w XIX stuleciu. Późnogotyckie elementy odkryto na fasadzie budynku nr 20, ale sąsiednia kamienica (nr 18) nosi ślady przebudowy renesansowej. Z tego samego okresu pochodzą także wzniesione na zrębach gotyckich trzy inne domy renesansowe (nr 6, 12, 14).
Ciekawym przemianom uległa barokowa kamienica (nr 37) z fasadą ozdobioną bogatą sztukaterią roślinną z pierwszej połowy XVIII wieku. W jej dolnej kondygnacji przebito w 1911 r. pasaż, który usprawnić miał komunikację z Bydgoskim Przedmieściem. Z tego też czasu pochodzi boniowanie parteru, a architektem tego przedsięwzięcia był Karl Caesar (ur. 1874 r). W 1936 r. dodatkowo przebito przyziemia dwóch sąsiadujących kamienic (nr 35 i 39) i w ten sposób powstał tzw. Łuk Cezara, przez który prowadził ruch kołowy do miasta aż do 1973 r.
Kamienica nr 39 początkami sięga XV w., z tego bowiem okresu pochodzą malowidła ścienne Ukrzyżowania i św. Krzysztofa, odkryte w izbie na pierwszym piętrze w trakcie tylnym. Od 1845 r. właścicielem jej był znany drukarz i księgarz Ernst Lambeck (1814-1892), a później jego syn Walter.
Tutaj w 1858 r. wydrukowano po raz pierwszy na ziemiach polskich "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, o czym przypomina umieszczona na murze tablica pamiątkowa.
Sąsiednia mała kamienica (nr 41) z renesansowym szczytem, zdobiona okuciowym ornamentem, pochodzi z końca XVI wieku.
W średniowieczu nazwą tą określano tylko fragment dzisiejszej ulicy, zamkniętej od północy ul. Kopernika (dawniej Starotoruńską). Dłuższy jej odcinek aż do kościoła NMP zwano wówczas Kozią, natomiast ostatni prowadzący do Fosy Staromiejskiej określano "Za Franciszkanami".
Zgodnie z zasadą obowiązującą wówczas w mieście, znajdujący się na tej ulicy piekarze mogli w dni powszednie sprzedawać pieczywo w oknach własnych domów, a tylko w dni targowe musieli wykładać swój towar na ławach w ratuszu; ale później handel pieczywem poza ławami został jednak zakazany.
Oprócz piekarzy na ulicy tej w końcu XIV w. mieszkali również rzeźnicy i karczmarze, ale przy ul. Koziej przeważali kuśnierze. Bliskość Wisły zadecydowała, iż na początku ulicy lokowano spichlerze.
Pierwszy z nich (nr 2), ale narożny i stąd opatrzony dodatkowo adresem (ul. Rabiańska 23) zbudowany został w pierwszej połowie XVII w. i to zapewne na miejscu gotyckiego. Ustawiony szczytem do ulicy, z charakterystycznymi opaskami okiennymi przypominającymi worki ze zbożem, należy niewątpliwie do najciekawszych spichlerzy w Polsce. Mniejszy, ale o wiele starszy spichlerz (nr 4) z drugiej połowy XIV w., (stojący również na rogu z ul. Rabiańska), pomimo przebudowy z XIX w. zachował dawną elewację ze szczytem schodkowym. Podobny szczyt z około 1400 r. zdobi czteroosiową kamienicę (nr 9), zmodernizowaną w XIX stuleciu. Późnogotyckie elementy odkryto na fasadzie budynku nr 20, ale sąsiednia kamienica (nr 18) nosi ślady przebudowy renesansowej. Z tego samego okresu pochodzą także wzniesione na zrębach gotyckich trzy inne domy renesansowe (nr 6, 12, 14).
Ciekawym przemianom uległa barokowa kamienica (nr 37) z fasadą ozdobioną bogatą sztukaterią roślinną z pierwszej połowy XVIII wieku. W jej dolnej kondygnacji przebito w 1911 r. pasaż, który usprawnić miał komunikację z Bydgoskim Przedmieściem. Z tego też czasu pochodzi boniowanie parteru, a architektem tego przedsięwzięcia był Karl Caesar (ur. 1874 r). W 1936 r. dodatkowo przebito przyziemia dwóch sąsiadujących kamienic (nr 35 i 39) i w ten sposób powstał tzw. Łuk Cezara, przez który prowadził ruch kołowy do miasta aż do 1973 r.
Kamienica nr 39 początkami sięga XV w., z tego bowiem okresu pochodzą malowidła ścienne Ukrzyżowania i św. Krzysztofa, odkryte w izbie na pierwszym piętrze w trakcie tylnym. Od 1845 r. właścicielem jej był znany drukarz i księgarz Ernst Lambeck (1814-1892), a później jego syn Walter.
Tutaj w 1858 r. wydrukowano po raz pierwszy na ziemiach polskich "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, o czym przypomina umieszczona na murze tablica pamiątkowa.
Sąsiednia mała kamienica (nr 41) z renesansowym szczytem, zdobiona okuciowym ornamentem, pochodzi z końca XVI wieku.