Ludwik Roch Gietyngier (ur. 16 sierpnia 1904 w Żarkach, zm. 30 listopada 1941 w KL Dachau) – polski duchowny katolicki, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Po zakończeniu studiów na wydziale filozoficzno-teologicznym Seminarium Duchownego w Kielcach, przyjął na Jasnej Górze święcenia kapłańskie. W następnych latach prowadził działalność dydaktyczną w szkołach diecezji częstochowskiej, jako katecheta. Od 1929 do 1934 r. był wikariuszem parafii św. Trójcy i prefektem szkół w Będzinie. Pełnił obowiązki kościelnego asystenta Koła Związku Inteligencji Katolickiej, moderatora II Sodalicji Pań Nauczycielek pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej i św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 6 października 1941 r. i trafił do obozu przejściowego w Konstantynowie k. Łodzi, a następnie 30 października znalazł się w niemieckim obozie koncentracyjnym Dachau.
Męczeńska śmierć przyszła po miesiącu pobytu w obozie z rąk obozowego oprawcy.
Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.