Początki kolejnictwa przypadają w Austrii na pierwsze dziesięciolecia XIX w. Była to lokalna kolej konna wykorzystywana do przewozu materiałów budowlanych. Wraz z wynalezieniem maszyny parowej i zbudowaniem w 1804 r. pierwszej lokomotywy parowej cesarstwo austriackie podjęło wyzwanie tworzenia kolejowych linii parowych.W 1838 r. powstał pierwszy odcinek kolei parowej C.K. Uprzywilejowanej Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda, którym była rozpoczęta budowa linii mającej połączyć Wiedeń z Bochnią, a później Bochnię z Lwowem na Ukrainie. Biegnąc przez Ostrawę i Bohumin, na wysokości Chałupek, linia łączyła się z Krakowsko-Górnośląską Koleją Żelazną, by tranzytem przez Prusy dotrzeć do Krakowa.

Chcąc się uniezależnić od tranzytu, władze austriackie w 1855 r. zbudowały odcinek kolejowy z Bohumina przez Zebrzydowice, Dziedzice, Oświęcim, Chrzanów i Trzebinię. Celem ułatwienia obsługi pasażerów oraz stworzenia właściwych warunków pracy ówczesnej administracji kolejowej, obsługującej trasę w Dziedzicach, jako stacji węzłowej na trasie C.K. Uprzywilejowanej Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda, zbudowano i oddano do użytku w 1855 r. dworzec kolejowy w Dziedzicach. W pierwotnym założeniu miał powstać w Zabrzegu, ale ze względu na protesty społeczne odstąpiono od projektu, zmieniając lokalizację na miejsce, gdzie budowa znalazła zwolenników, którzy upatrywali w przedsięwzięciu szansę dla wsi. Budynek wzniesiono według typowego wzorca dworców w cesarsko-królewskiej kolei żelaznej. Po zrealizowaniu linii z Wiednia do Lwowa stację pod nazwą „Dziedzice” uznano jako strategiczną i podjęto jej rozbudowę, tworząc ważny węzeł komunikacyjny, co przyczyniło się do późniejszego lokalnego rozwoju przemysłu.

Powstanie linii kolejowej i stworzenie węzła komunikacyjnego było dla miejscowej ludności miejscowej źródłem zatrudnienia. Pozwoliło podejmować pracę w obsłudze węzła w nobilitowanym wówczas zawodzie kolejarza. W sąsiedztwie linii kolejowej zaczęły powstawać pierwsze zakłady współpracujące z kolejnictwem m.in. lokalnie zwana „szwelownią” fabryka podkładów kolejowych Rütgers Holzimprägnierung, co niewątpliwie stało się początkiem uprzemysłowienia terenu.

Obecnie wiekowy budynek, własność kolei, nieremontowany niszczeje. Podejmowane są próby przejęcia go przez miasto, lecz niestety obie strony nie potrafią się porozumieć co do właściwego rozwiązania problemu/oprac. własne na podstawie: Koleje Śląska Cieszyńskiego;

kolei w Austro-Węgrzech/

W 1902r. zainstalowano tu oświetlenie elektryczne - 26 lamp łukowych i 480 żarówek.Zasilone zostały prądem z bielskiej elektrowni należącej do Internationale Elektrizitatsgesellschaft in Wien/źr. Czechowice Dziedzice i okolice/G.M.Chromik

Początkowo dworzec mial powstać w Zabrzegu, ale przeciwko temu zamiarowi zaprotestował zabrzeski wójt Józef Jarczok,co wykorzystal wójt dziedzicki Józef Machalica i sprzedal kolei będący na pograniczu Dziedzic i Czechowic staw Bachorek pod budowę dworca.Wywłaszczenia gruntów pod budowę dokonano na początku1858 roku.

Odcinki Kolei Północnej Bogumin-Dziedzice i Dziedzice -Bielsko uruchomiono 17 grudnia 1855r.Połączenie z Oświęcimiem oddano 1 marca 1856r., a linię kolejową do leżącej na terenie ówczesnych Prus Pszczyny, zwaną Koleją Prawego Brzegu Odry (Rechte Oder-Ufer-Eisenbahn) otwarto w 1867r./źr.G.M.Chromik Czechowice-Dziedzice i okolice.Monografia historyczna.

 

Sprowadzenie prochów i pogrzeb generała Józefa Bema należały do jednych z najważniejszych uroczystości patriotycznych II Rzeczpospolitej. 

Józef Bem - bohater powstania listopadowego i walk o niepodległość Węgier w 1848-1849,  zmarł w 1850 w tureckim Aleppo (obecnie w Syrii) i został pochowany na muzułmańskim cmentarzu wojskowym Dżebel-el-Isam. W drugiej połowie lat dwudziestych XX w., w niepodległej już Polsce, zrodził się pomysł przewiezienia szczątków generała do ojczyzny. Zawiązano w tym celu „Komitet Sprowadzenia do Kraju Zwłok Generała Józefa Bema”, w skład którego weszły najważniejsze osoby w państwie. Byli wśród nich: prezydent Polski Ignacy Mościcki, marszałek Józef Piłsudski, wicepremier Kazimierz Bartel, minister spraw zagranicznych August Zaleski oraz ministrowie pełnomocni Węgier i Turcji.

20 czerwca 1929 r., na cmentarzu w Aleppo, w obecności m.in. konsula generalnego RP w Jerozolimie -Tytusa Zbyszewskiego oraz dyplomatów z Francji, Węgier, Turcji, Belgii i Holandii, dokonano ekshumacji szczątków gen. Bema. Przy wydobyciu trumny obecni byli naukowcy, żołnierze francuscy oraz oficerowie Wojska Polskiego, m.in. płk. Emil Przedrzymirski-Krukowicz oraz mjr Włodzimierz Bem de Cosban.

Po ekshumacji i oględzinach sądowych szczątków, wydobytą trumnę, okrytą biało-czerwoną flagą, przewieziono do Budapesztu.

29 czerwca 1929, po ceremonii pożegnania na Węgrzech, trumnę przewieziono do Krakowa udekorowanym girlandami i godłem Polski parowozem. W stolicy Małopolski, po załadowaniu na lawetę, trumnę odprowadzono w kondukcie na Wawel, a następnie zaprezentowano ją na dziedzińcu Zamku Królewskiego w asyście warty honorowej.



Powtórny pochówek Józefa Bema odbył się 30 czerwca 1929,  w Tarnowie, jego rodzinnym mieście. Szczątki zostały uroczyście złożone w mauzoleum zaprojektowanym przez Adolfa Szyszko-Bohusza. Sarkofag wzniesiony na trzech parach kolumn i ulokowany w środku stawu w Parku Strzeleckim był formą kompromisu łagodzącego zastrzeżenia biskupów katolickich związane z pochówkiem w poświęconej ziemi, gdyż ten pod koniec życia przeszedł na islam. Generał spoczął w ojczyźnie, a jednocześnie – nie w ziemi.

Dawny miejski plac reprezentacyjny położony w sąsiedztwie zabytkowego dworca kolejowego pamiętającego czasy łączącej Kraków z Wiedniem Uprzywilejowanej Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda. W centrum placu w latach 1924-1939 stał pomnik autorstwa Jana Raszki, ufundowany przez mieszkańców w 10-lecie ochotniczego wymarszu Legionistów z Dziedzic, zburzony przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. Obecnie od 1993r. znajduje tu płyta pamiątkowa.