Na miejscu dawnego kościoła, rozebranego w 1881 r., zbudowano nowy kościół pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, którego poświęcenia dokonano 15 października 1883 r. Pierwszym jego proboszczem został ksiądz Jakub Stuchly.

W 1911 roku zamontowano na wieży kościelnej zegar, który wykonała firma Turmuhren-Fabrik Georga Richtera z Berlina.

7 stycznia 1968 roku nastąpiło poświęcenie trzech dzwonów: Opatrzności Boskiej, św. Jadwigi oraz św. Józefa

W sierpniu 2010 roku zostało wymienionych w kościele 58 witraży oraz 9 rozet.

Wybudowany w latach 1880-1883 kościół parafialny pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Opolu-Groszowicach wraz z ogrodzeniem i otoczeniem w jego obrębie został w dniu 21 stycznia 2016 roku wpisany do rejestru zabytków pod numerem 244/2016.

Pierwsze wzmianki o szkolnictwie na terenie Groszowic pochodzą z 1687r, ze sprawozdania powizytacyjnego. Wtedy, nauczycielem groszowickiej szkoły był Michał Białucha. Oprócz nauczania, miał on obowiązek prowadzenia ksiąg metrykalnych chrztów, ślubów i zgonów. Miał on pod opieką tylko 4 uczniów.

W 1697r nauczycielem w Groszowicach był Jan Gloss, który oprócz nauczania nadal prowadził kościelne księgi metrykalne.

W następnym stuleciu, stosunki w szkolnictwie na terenie Groszowic nie uległy zmianom.

W 1713r w dokumentach wzmiankowany jest nauczyciel Jan Reinochius.

W 1742r Groszowice posiadały mały budynek szkolny, który był jednocześnie organistówką przy plebani. Zbudowany był z tzw. muru pruskiego. Nauczano w nim religii, rachunków, czytania i pisania.

Sprawy szkolnictwa na Śląsku uporządkowano dopiero rozporządzeniem z 12 sierpnia 1763r. wprowadzono wówczas powszechny obowiązek szkolny. Ubiegających się o stanowisko nauczyciela obowiązywał egzamin, co wpłynęło na polepszenie ogólnego stanu szkolnictwa.

W czasie sekularyzacji dóbr klasztornych w 1810 r patronat szkolny, który dotychczas uzależniony był od biskupa wrocławskiego, przeszedł w ręce państwa pruskiego, za pośrednictwem Królewskiego Urzędu Rejentalnego w Opolu.

Akta szkolne z roku 1813, oświetlają godne pożałowania stosunki szkolnictwa na terenie Groszowic. Obowiązek szkolny był bardzo źle realizowany. Dzieci zatrzymywane były w domu do różnych posług domowych. Od maja do września, ani jedno dziecko nie uczęszczało do szkoły.

/p>

Constans von Prondzynski (prezes spółki cementowni Groszowice) wybudował swoją rezydencję w latach 1892-1896 jako zespół rezydencjalno-parkowy. Rezydencja wyposażona była w telefon, centralne ogrzewanie, prąd elektryczny. W zachowanych wnętrzach został wykonany remont konserwatorski z przystosowaniem do funkcji restauracji z pokojami gościnnymi. Piękny strop drewniany salonu, piece, wystrój architektoniczny, zachowana oryginalna stolarka okienna i drzwiowa są atutem tworzącym charakter miejsca. Autor: Krystyna Piecuch, kwartalnik ogólnopolski "Renowacje i zabytki nr 3 (35) 2010"