Kościół św. Mikołaja Biskupa fundacji rodziny Trębickich zbudowano w latach 1870 – 1872 według projektu włoskiego architekta Henryka Marconiego. Kościół poważnie uszkodzony w czasie I wojny światowej został poddany gruntownej restauracji w latach 1928 – 1929.
Budowla nosi cechy stylu późno klasycystycznego. Jest murowana z cegły, otynkowana, na planie prostokąta, z półokrągłym prezbiterium. Na zewnątrz dekorowana pilastrami, profilowanymi gzymsami. Fasada ma dekorację płycinową z dwoma pilastrami i trójkątnym szczytem. Wejście główne poprzedzono kilkustopniowymi schodami. Nad wejściem znajduje się trójkątny przyczółek i okrągłe okienko (oculus). Boczne wejście udekorowane jest tak samo. Kościół posiada dwie boczne kaplice. Nakryty jest dwuspadowym dachem z sygnaturką.

We wnętrzu: wydzielone półkoliste prezbiterium, dwie zakrystie z kruchtą oraz dwie kaplice boczne, otwarte ku nawie arkadami wspartymi na pilastrach. Ołtarz główny – murowany, z parą pilastrów i trójkątnym szczytem, autorstwa Aleksandra Sikorskiego, w swej najstarszej części, pochodzi z 1874 roku.

Na szczególną uwagę zasługują znajdujące się w świątyni obrazy, bowiem – choć już nie starczyło fundatorom środków na oryginały – mieli tę ambicję, by zamówić kopie dzieł wybitnych twórców. W ołtarzu głównym widzimy obraz pędzla Ignacego Stelmaskiego przedstawiający powszechnie znany, rafaelowski temat Przemienienia Pańskiego. W lewym bocznym ołtarzu znajdujemy obraz Matki Boskiej Różańcowej ze Św. Dominikiem i Św. Katarzyną ze Sieny. W prawym ołtarzu obraz przedstawia patrona parafii i świątyni – Św. Mikołaja biskupa. Są jeszcze dwie inne kopie, interesująco wybrane przez fundatorów. Jedną z nich jest stara kopia obrazu znajdującego się w rzymskim Kapitolu, namalowanego w 1623 roku przez sławnego włoskiego malarza Guercina; przedstawia ona pogrzeb i powitanie w niebie Św. Petroneli. Druga jest kopią obrazu pędzla Domenichino z 1614 roku, przedstawiającego Komunię Św. Hieronima. Oryginałem szczyci się watykańska pinakoteka. W zakrystii kapłańskiej znajduje się obraz Św. Kazimierza Królewicza z drugiej połowy XVII-go wieku. Jest on stylistyczną zapowiedzią szlacheckich portretów trumiennych, mających się wkrótce masowo pojawiać wszędzie, także i na Mazowszu.

W świątyni znajdziemy też dębową chrzcielnicę z 1917 roku, autorstwa A. Janickiego.

Poza ogrodzeniem kościoła, naprzeciw szczytu kościelnego, stoi na cokole żeliwna figura Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Ufundowali ją Paulina i Aleksander Trębiccy w roku 1859.

Opis na podstawie