W roku 1231 z klasztoru w Łęknie sprowadzono do Obry 25 cysterskich zakonników. Zamieszkali oni w drewnianych zabudowaniach klasztornych, otrzymali w posiadanie pobliskie wsie: Obrę, Górkę, Krutlę, Gromadzino, Godlewo i Jażyniec wraz z przyległymi terenami. Cystersi zajęli się melioracją, gospodarką rolną, rybołówstwem (24 obiekty rybackie), bartnictwem, młynarstwem (7 młynów), sadownictwem oraz szkolnictwem.

W czasie zarządów opata Andrzeja Chlewskiego (1616-33) rozpoczęto budowę murowanego klasztoru (z palonej cegły). Około roku 1700, pod okiem Jana Catanazziego rozpoczęto budowę murowanego kościoła św. Jakuba. Z powodu epidemii cholery oraz przemarszów wojsk króla Augusta, które nałożyły na Obrę kondtrybucje, budowa kościoła przedłużyła się - zakończono ją ok. 1750 roku. Władze pruskie zlikwidowały klasztor 31.12.1835r. Dobra klasztorne sprzedano, bibliotekę rozparcelowano do Warszawy i Berlina oraz dekanatu grodziskiego, a klasztor przeznaczono na dom księży emerytów. W latach 1852-54 zakon obejmują Jezuici. Po ich wyjeździe z Obry klasztor po raz drugi zostaje przeznaczony na dom dla księży emerytów.

W roku 1926 do Obry przybywają zakonnicy ze zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej i zakładają oblackie seminarium duchowe, które do roku 1939 zdążyło wykształcić ok. 100 kapłanów. W czasie okupacji Niemcy wywożą zakonników do obozów, a w klasztorze tworzą szkołę dla policji, a niedługo potem szpital dla chorych na gruźlicę, obsługiwany przez siostry elżbietanki. Po wyzwoleniu Obry, w roku 1945, do klasztoru wracają Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej i zaczynają organizację życia klasztornego. W roku 1946 wznawiają pracę duszpasterską i kształcenie w seminarium nowych kapłanów. Do dnia dzisiejszego z klasztoru w Obrze wyruszyło w świat głosić Chrystusa ok. 500 Misjonarzy Oblatów.

(za www.obra.oblaci.pl -