To miejsce w przedwojennej Warszawie znały dzieci i dorośli.

Urodzona w Sankt Petersburgu Wilhelmina Ciniselli pochodziła z włoskiej rodziny, która zdominowała branżę cyrkową w imperium rosyjskim na długie lata. W 1882 roku Wilhelmina zdecydowała się na budowę cyrku w Warszawie.

6 maja 1883 roku nastąpiło uroczyste otwarcie obiektu. Kosztem 180 tysięcy rubli wzniesiono czteropiętrowy gmach z widownią na 3 tysiące miejsc, z parterowymi obitymi aksamitem lożami, areną o przepisowej średnicy 13-tu metrów, luksusowymi garderobami dla artystów, rekwizytorniami, magazynami. Autorem projektu był Wincenty Rakiewicz.

Niestety, cyrk zbankrutował i w 1895 przejął go Alessandro Ciniselli, wnuk Wilhelmi. Alessandro okazał się być obdarzony większym talentem do prowadzenia przedsięwzięcia i z powodzeniem prowadził je do roku 1914, kiedy to sprzedał cyrk Stanisławowi Mroczkowskiemu.

Ten zmienił nieco repertuar – zrezygnował z wielkich przedstawień taneczno-muzycznych na rzecz występów woltyżerów, treserów i klaunów.

W 1929 cyrk zbankrutował i wtedy przejęli go bracia Staniewscy. Za ich rządów repertuar rozszerzył się o walki zapaśnicze. Niestety, sukcesy cyrku przerwała wojna.

Gmach uległ zniszczeniu we wrześniu 1939 roku i nie został odbudowany.
Kontrolowany przez Niemców „Nowy Kurier Warszawski" podawał w 1940 roku, że bracia Staniewscy podjęli działania niemal na świeżym powietrzu, bo u zbiegu Kruczej i Mokotowskiej, gdzie zainstalowali cyrk letni.

Dziś na miejscu cyrku stoi Uniwersytet Muzyczny imienia Fryderyka Chopina

Krótki film o cyrku

Źródło:
Autor: *Arek*