Pierwszy w dziejach parafii kościół murowany powstał w miejscu poprzedniego, drewnianego, który spłonął 12 marca 1825 roku. Mimo najlepszych chęci, na skutek wadliwego wykonania prac budowlanych, kościół wymagał ciągłych napraw. Np. w latach 1841, 1844, 1846, 1849 i 1850 poprawiano dach, a w 1847 podłogę. Budynku nie oszczędzały również burze i huragany. 17 czerwca 1849 r. silna burza gradowa uszkodziła dach i sufit. Zachodziła nawet obawa, iż strop może się zawalić. Na szczęście wszystkie naprawy przechodziły szybko i sprawnie, a w 1852 r. malarz Andrzej Klinowski, aby upiększyć wystrój wnętrza, namalował osiem pięknych obrazów przedstawiających: św. Jana, św. Marka, św. Łukasza, św. Mateusza, św. Stanisława Kostkę, św. Wojciecha, św. Barbarę i św. Stanisława biskupa. Niestety w roku 1890 rozebrano grożący katastrofą budowlaną kościół.

Szybko postanowiono wznieść kolejną świątynię. 16 września 1890 r. biskup lubelski poświęcił kamień węgielny pod nowo budowany kościół parafialny. W czasie prac budowlanych rozebrano starą dzwonnicę, ponieważ przylegała ona do murów. Już 5 lipca 1900 r. biskup Franciszek Jaczewski konsekrował światynię pod wezwaniem „Przemienienia Pańskiego”. Ogólny koszt budowy kościoła wyniósł ponad 78 tysięcy rubli.
Nowo wzniesiony kościół, istniejący do chwili obecnej jest trzynawowy, w kształcie krzyża z krótkimi ramionami. W nawie głównej ma osiem okien, po cztery z każdej strony. W prezbiterium dwa okna. Główny ołtarz zbudowany był z sosnowego drewna. Na jego szczycie znajdowała się figura Boga Ojca siedzącego na globie i adorowanego przez dwóch aniołów rzeźbionych w drewnie. W latach 1903-1904, w ramieniu krzyża nawy południowej zbudowano ołtarz podwójny, umieszczają w nim dwa obrazy: obraz stały „Matki Boskiej Różańcowej” i obraz opuszczany „św. Franciszka”. W 1905 r. stolarz Mroczek wykonał skromną chrzcielnicę, w 1909 r. zawieszono stację Męki Pańskiej, a w 1910 r. ślusarz Hyżyński zainstalował piekny zegar na jednej z wież kościelnych.
Źródło oraz szczegółowa historia kościoła: .