Powstanie parowozowni związane jest z otwarciem linii kolejowych: Oleśnica – Gniezno (1875r.), Poznań-Kluczbork (1876r.). Powstały wtedy obiekty parowozowni z warsztatami naprawy parowozów i wagonów.
W 1910 roku znajdowały się tu 22 zadaszone stanowiska postojowe, zasieki węglowe, wieża wodna (za halą), także trójkąt torowy.
W 1939 roku stacjonowało tu 47 parowozów. W czasie wojny halę rozbudowano do 28 stanowisk. Powstał rurociąg wodny ze stacji pomp przy moście kolejowym w Orzechowie (16 km) do wieży ciśnień.
Już po wojnie zamontowano 22 metrową obrotnicę. Zmieniony i podniesiony został dach hali. Zmieniono bramy wjazdowe.
Obiekt wyposażony był w 4 dźwigi do nawęglania i 5 żurawi wodnych.
Wiosną 1992 roku wycofano z użytkowania parowozy.
W 1994 roku po zerwaniu przez wiatr dachu odbudowano tylko sześć stanowisk. Resztę rozebrano.
W 2007 roku związało się Towarzystwo Kolei Wielkopolskiej z siedzibą w Jarocinie mające obecnie tu siedzibę.
W murach dawnej parowozowni funkcjonuje również muzeum taboru kolejowego.