Odbudowa zachodnich wież Katedry trwała długo. Ich podstawy liczące na początku jedynie 4 kondygnacje ukończono wraz z elewacją dopiero w 1382. Wieżę północna wraz z hełmem skończono w 1416 a południową dopiero w 1580 roku. Jak łatwo obliczyć zachodnia część Katedry miała praktycznie jedną wieżę przez ponad 164 lata. Wieża południowa niczym wtedy nie wyróżniała się pośród okolicznej zabudowy a najmniej wysokością. W 1416 roku zbudowano hełm wieńczący wieżę północną (20.X.1416). Był to pierwszy tego rodzaju hełm na Ostrowie Tumskim i czwarty we Wrocławiu. Pierwszy hełm był wysokim ostrosłupem na planie ośmioboku wychodzącego z w dolnej części z kwadratu (wnętrza Katedry). Hełm w formie ostrosłupa w 1/3 swojej wysokości przedzielony był piętrem galerią i zakończony u góry gałką z krzyżem. Sama galeria była bogatym detalem architektonicznym z ośmioma złoconymi gałkami nad szczytami arkadek. Hełm był wykonany z blachy ołowianej a później z miedzi. Gałka na szczycie była pozłacana i zawierała dokument z czasu budowy. Wysokość hełmu z ogólnych wyliczeń wahała się pomiędzy 26 m a 59 od poziomu tarasu do gałki. Z dzisiejszych obliczeń kątów nachylenia i proporcji zachowanych na starych obrazach i rycinach mniemać można, że wysokość hełmu wynosiła 40 m. W 1540 roku pożar strawił całą konstrukcję hełmu, którą odbudowano do dnia 9 VI 1556 roku. Odbudowany hełm był zdecydowanie niższy (25 m)i bardziej krępy. Wtedy także postanowiono "podnieść" wieżę południową, której budowę zwieńczył podobny hełm w dniu 29 VII 1580 roku. Kolejny pożar strawił szczyty w 1633 roku i zostały one odbudowane i otynkowane w 1668 po gruntownej modernizacji. Kolejny pożar jaki miał miejsce w 1759 roku doszczętnie zniszczył budynek Katedry wraz z obiema wieżami. Postanowiono nie odbudowywać wież w tradycyjnej formie a jedynie zwieńczono je zwykłymi, namiotowymi daszkami, które w swoim prowizorycznym stanie przetrwały do 1908 roku. Na początku XX wieku postanowiono odbudować reprezentacyjne hełmy wieńczące obie wieże. Spośród wielu projektów do realizacji przyjęto projekt Hugona Hartunga, który został zatwierdzony w 1911 roku a realizację rozpoczęto w 1912. hełm północny zbudowano w latach 1912 - 1914 a południowy w 1920 - 1922. Północny hełm budowany pod czujnym okiem samego projektanta natomiast południowy w uproszczonej nieco wersji pod kierunkiem J. Ebersa. Ten drugi nie miał już dekoracji galeryjki oraz wysunięcia okapu (powód - oszczędności). W wyniku walk roku 1945 oba hełmy doszczętnie spłonęły. Pierwsze poważne studium odbudowy powstało w 1974 roku autorstwa Edmunda Małachowicza. Projekt opracowano i dopracowano 1980 roku a zaakceptował Henryk Gulbinowicz w 1985 roku. W 1986 rozpoczęto prace przygotowawcze by kilka lat później zakończyć odbudowę obu hełmów, które w swej formie nawiązują do pierwotnych wzorów jakie zdobiły Ostrów Tumski. bonczek/hydroforgroup/2005 na podstawie artykułu Edmunda Małachowicza z "Kalendarz Wrocławski 1989"
