Polskie drogi – polski serial telewizyjny z 1976 i 1977, epicka opowieść o losach Polaków w czasie II wojny światowej. Scenariusz filmu napisał Jerzy Janicki (z wyjątkiem pierwszego odcinka, którego autorem był Bohdan Czeszko), a wyreżyserował Janusz Morgenstern.

Produkcja

Realizacja serialu Polskie drogi trwała ponad trzy lata. Zdjęcia do ostatniego odcinka serialu finalizowano w sierpniu 1977. Do produkcji zaangażowano – według różnych źródeł ok. 500-600 aktorów. U kresu prac realizacyjnych serialu kierownik produkcji Jerzy Buchwald przyznał, że tworzenie serialu przysparzało wielu trudności zarówno pod względem deficytu odpowiednich czasom wojny plenerów, jak i kostiumów. W rezultacie prac powstało 11 odcinków o czasie 16,5 godziny.

Odcinek pierwszy serialu został wyemitowany jako pilotowy we wrześniu 1976. Początek emisji całego serialu został zaplanowany na 12 października 1977. Ostatecznie pierwszy odcinek serialu wyemitowano premierowo 16 października 1977 na antenie TVP1 o godz. 20:30. Do listopada 1977 autor scenariusza Jerzy Janicki udzielił kilkunastu wywiadów na temat serialu.

Serial od początku zyskał pozytywne opinie publiczności i cieszył się dużą popularnością. Był wielokrotnie wznawiany przez TVP. Twórcy serialu otrzymali wiele nagród, między innymi za reżyserię, scenariusz, muzykę, a także za kreacje aktorskie.

W plebiscycie tygodnika „Antena” ogłoszonym w połowie 1984 z okazji 20-lecia polskiego filmu telewizyjnego serial został wybrany najpopularniejszym filmem telewizyjnym.

Plenery

Zdjęcia do serialu powstawały m.in.: w budynku dworskim we wsi Lipków (sceny w dworku w odc. 1 oraz plenery w późniejszym odcinku serialu), w Fotoplastikonie Warszawskim (odc. 11), Tczewie, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (w odc. 9 scena pogrzebu Leopolda Niwińskiego, gdy imitację jego grobu przedstawiono tuż za grobowcem rodziny Rosińskich; końcowe sceny serialu w odc. 11), Krakowie, w kościele św. Marcina w Czarnym Potoku (serialowa wieś Owczary – odc. 2, 5 i 7).

Fabuła

Akcja serialu rozgrywa się podczas II wojny światowej w latach 1939–1943 – rozpoczyna się od kampanii wrześniowej (14. dzień walk), następnie przedstawia codzienność okupacji niemieckiej na ziemiach polskich. Akcja serialu toczy się głównie w okupowanej Warszawie, jednak niektóre wątki ukazują inne miejsca. Fabuła serialu ukazuje wszystkie warstwy społeczne ludności polskiej. Według wypowiedzi reżysera serialu, Janusza Morgensterna, fabuła w dużym stopniu uwzględniła problematykę lewicy społecznej.

Fabuła serialu jest skupiona wokół dwóch ról głównych: plutonowego podchorążego (w odc. 11 porucznika) Władysława Niwińskiego (kreacja Karola Strasburgera) i jego podkomendnego – kaprala, a następnie pracodawcy i przyjaciela – Leona Kurasia (odgrywanego przez Kazimierza Kaczora). W tych dwóch postaciach zawarto losy polskich obywateli w czasie wojny. Równolegle przedstawiono przekrój społeczny, postawy Polaków w czasie okupacji, a także poglądy na postępowanie w czasie wojny. Osią rozwojową fabuły są nawiązania do osoby kapitana Tadeusza Miszczyka (ur. 1908), który ginie podczas kampanii wrześniowej 1939, a jego tożsamość przyjmuje Niwiński, co tworzy komplikacje w powiązaniu z faktem, że Niemcy poszukują ładunku przewożonego przez kapitana na początku wojny.

Lista odcinków

1. Misja specjalna

2. Obywatele GG

3. Najspokojniejsze miejsce na świecie

4. Na tropie

5. Lekcja geografii

6. Rocznica

7. Lekcja poloneza

8. Bez przydziału

9. Do broni

10. Himmlerland

11. W obronie własnej

 

/p>

Miejsce na kadry, werki i fotosy z filmów z Warszawą w tle.

Jedna z ulic warszawskiego Powiśla. Aleja 3 Maja ma długość ok. 650 m. Ulica biegnie prostopadle do Wisły pod Mostem Poniatowskiego – od Wisłostrady (jednak obecnie bez przejazdu) do Skarpy Wiślanej.

Droga od Solca do Nowego Światu została przeprowadzona w latach 1823–1824. Droga prowadziła w wykopie – wśród 4 rzędów drzew – do portu nad Wisłą, wielu nadbrzeżnych składów drzewnych i dzielnicy przemysłowej południowego Powiśla. Nowa ulica została nazwana „Nową Drogą Jerozolimską”, a nieoficjalnie była zwana Drogą Steinkellera od nazwiska właściciela młyna parowego Towarzystwa Wyrobów Zbożowych (który zbudowano tu w latach 1826–1827) i innych zakładów przemysłowych, zbudowanych wzdłuż południowej strony drogi. Około 1838 roku ulica została przedłużona o ok. 170 m od Solca do nabrzeża.

W 1845 roku ulica została przecięta torami kolejki łączącej fabrykę wagonów z portem. Zakłady przemysłowe przy „Nowej Drodze” zostały przejęte w połowie XIX w. przez Bank Polski, a następnie przez znanego bankiera warszawskiego Jana Gotliba Blocha, który przekształcił je w koszary. Około 1900 roku na odcinku dzisiejszej alei 3 Maja przeprowadzono poważne prace wodociągowe. Nad ulicą w latach 1904–1913 wybudowano 700-metrowy wiadukt Mostu Poniatowskiego, zasypując jednocześnie wcześniejszy wykop. Most został wysadzony przez Rosjan w 1915 roku. Ulicę tę postanowiono nazwać aleją 3 Maja z okazji obchodów 125-lecia uchwalenia Konstytucji 3 maja. W dniu 3 maja 1916 roku władze Warszawy podjęły decyzję, że przedłużenie Alej Jerozolimskich na odcinku od Nowego Światu do Mostu Poniatowskiego będzie nosić nazwę „Aleja 3 Maja”. Most odbudowano w latach 1920–1927. Wzdłuż alei 3 Maja wybudowano kilka domów spółdzielczych, m.in. na terenie byłych koszar Blocha. Most został powtórnie zniszczony przez Niemców w 1944 roku.

W 1946 roku wzdłuż ulicy ułożono tory tramwajowe oraz wybudowano tymczasową zajezdnię „Solec” obsługującą tramwaje jadące ulicami Książęcą, Ludną i Solcem, i dalej Nowym Światem i Mostem Poniatowskiego na Pragę. Zajezdnia, oddana do użytku 22 lipca 1946 roku, istniała do 1960 roku. Przy alei powstał unikalny kraniec linii „9” w kształcie litery „T”.

Około 1950 roku nazwę alei 3 Maja zachowano jedynie dla części ulicy, od Wybrzeża do ul. Smolnej na Skarpie. W wyniku remontu nawierzchni w 2005 roku przedwojenny bruk zastąpiono asfaltem, a jedynie przed kamienicą nr 5 zachowano fragment historycznych kocich łbów z torem tramwajowym linii „9” o szerokości 1435 mm. Wiadukt i Most Poniatowskiego wpisane są do rejestru zabytków. W latach 90. zamknięto wjazd od strony Wisłostrady.

Źródło: www.wikipedia.org