Zielone Skałki lub Zielone Skały – pasmo wapiennych skał w Pieninach Spiskich powyżej Zbiornika Czorsztyńskiego a poniżej głównego grzbietu tych Pienin, na obszarze miejscowości Niedzica-Zamek i Falsztyn. Pasmo ma długość około 2 km, w najwyższym punkcie wznosi się na wysokość 616 m n.p.m. Wyróżnia się w nim kilkanaście skał, większe z nich posiadają indywidualne nazwy, np.: Pieronka, Rybiarka, Ślusarska Skała, Walantowa. Zbudowane są z wapienia krynoidowego serii czorsztyńskiej. Pomiędzy skałami występują niewielkie dolinki i miniaturowe łąki. Do Zbiornika Czorsztyńskiego Zielone Skały opadają stromymi urwiskami o wysokości 80–100 m, Rybiarka ma pionową ścianę o stumetrowej wysokości. Po napełnieniu wodą Zbiornika Czorsztyńskiego podnóża Zielonych Skał zostały zalane wodą i obecnie wschodnia część tworzy na tym zbiorniku półwysep.



W Zielonych Skałkach znajdują się dwie niewielkie jaskinie: Schronisko w Zielonych Skałkach i Schronisko w Zielonych Skałkach Górne.



Nazwa jest stara; występuje na austriackich mapach z 1822 jako territorium Zelene. Nazwa „Zielona Góra, czyli Tabor” występuje też w gotyckim kościele w słowackiej Lewoczy. Z Zielonymi Skałkami związane są legendy o skarbach. Szukał ich tutaj podobno proboszcz z Maniowych. Przed zalaniem przez wody Zbiornika Czorsztyńskiego istniała topiel nazywana wówczas „Żyłą od Morskiego”: pisze o niej Bronisław Gustawicz, który w 1880 wszedł na najwyższy szczyt Zielonych Skał.



Zielone Skałki są cenne przyrodniczo, występują tutaj rzadkie gatunki roślin, m.in. pluskwica europejska i kokorycz żółtawa. Istniała tutaj jedyna w Pieninach ostoja żbika. W 1966 r. w Pieninach Spiskich wytyczono enklawę o powierzchni 24,17 ha, obejmującą Zielone Skałki. Teren ten został włączony do Pienińskiego Parku Narodowego, a od 1970 r. otrzymał status obszaru ochrony ścisłej. Jest to jedyna część Pienin Spiskich włączona w obszar parku narodowego i stanowi eksklawę parku, rozciągającego się po drugiej stronie Zbiornika Czorsztyńskiego. Obszar ten nie jest udostępniony turystycznie. Brzegami półwyspu, wzdłuż granicy obszaru chronionego prowadzi gruntowa droga i szlak rowerowy.



Źródło :