Pierwotna świątynia p.w. Wniebowzięcia NMP została wzniesiona w latach 1784-85 przez benedyktynów. Na początku XIX w. zamieniono go na arsenał, później działał tu nawet teatr. W sierpniu 1827 r. Zgromadzenie Wyznań Ewangelicko-Augsburskich zakupiło nieczynny kościół od radomskiego Towarzystwa Dobroczynności i wroku następnym po niewielkich przeróbkach odprawiono w nim pierwsze nabożeństwo. Gruntowny remont przeprowadzono kilka lat później. Zlikwidowano wówczas główne wejście od ul.Szewskiej, a urządzono od Spacerowej (ob.Reja) w wieży wzniesionej na miejscu dawnej baszty obronnej. W związku z tym zmieniono całkowicie wystój – chór z organami przeniesiono nad nowe wejście , a w jego miejsce postawiono ołtarz. W 1877 r. kościół wyposażono w nowe, istniejące do dziś organy. Po przebudowie w latach 1893-95 otrzymał dzisiejszy elektyczny wygląd. W 1907 r kościół został zelektryfikowany dzięki funduszom przekazanym w testamencie przez Teodora Karscha. W 1910 r. został otynkowany, a w 1912 r. otoczony żelaznym ogrodzeniem wykonanym w odlewni Kindla. W latach 1983-85 ponownie został poddany zabiegom remontowym, zlikwidowano wtedy otaczające go metalowe ogrodzenie.

RafałT za Encyklopedią Radomia J.Sekulskiego