Dwór w Bachorzy to budynek parterowy, nakryty dachem dwuspadowym, z obszernymi piętrowymi skrzydłami z obu stron. Na osi ma szeroki czterokolumnowy portyk zwieńczony wysokim trójkątnym frontonem z dużym półkolistym otworem w tympanonie. Budynek ten jest dobrym przykładem częstych przemian architektonicznych polskiego dworu na przestrzeni lat. Pierwotnie, najstarszą częścią był korpus budynku, pochodzący zapewne z początków XIX w. Najprawdopodobniej około połowy XIX stulecia, kiedy dwór okazał się zbyt ciasny, dobudowano dwa skrzydła. W końcu, w okresie międzywojennym lub krótko przed I wojną światową, na fali stylu polskiego do dworu dobudowano kolumnowy ganek, zgodnie z przekonaniem, że prawdziwie polski dwór obejść się bez niego nie może. Niewykluczone, że wówczas również wymieniono dziewiętnastowieczne ściany korpusu, zachowując jednak jego pierwotną bryłę.

Obecny stan dworu jest tragiczny - wszędzie spękania muru, zmurszałe ściany i odłupany tynk. Trudno sobie wyobrazić dawny wygląd, wypełnionych dźwiękami fortepianowych polonezów, wnętrz z wielkimi piecami kaflowymi, kominkami, antycznymi meblami i obrazami mistrzów polskich (m.in. Juliana Fałata).

Źródło: