Historia. Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP z 2 poł. XV (ok. 1464 r.) w. Rozbudowany w 1 poł. XVI w. – o murowaną zakrystię. Kolejna rozbudowa w 1 poł. XVII w. – budowa wieży. W 1670 r. kościół został częściowo zniszczony pożarem. Odbudowany dopiero ok. 1772 r. Remontowany w 1976 r. i latach 2011 – 13.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany w tradycji późnogotyckiej, zatartej przez kolejne przebudowy. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z murowaną, boczną zakrystią. Kruchta z boku nawy i od frontu (część dawnej wieży). Dach dwukalenicowy, kryty gontem z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę Zwieńczoną hełmem blaszanym, ostrosłupowym z podwójną latarnią. Wewnątrz strop płaski z fasetą, wspólny dla nawy i prezbiterium z zaskrzynieniami w nawie, wsparty na dwóch słupach. Belka tęczowa z krucyfiksem wczesnobarokowym z p. XVII w. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach z barokowym prospektem organowym i parapetem o prostej linii, ozdobionym malowidłami z ok. poł. XIX w. Ucieczka do Egiptu, Zaślubiny MB i Nawiedzenie Świętej Elżbiety. Okna o bogatym wykroju ciesielskim, wycięte w ośli grzbiet. W prezbiterium okno w kształcie czworoliścia. Ołtarz główny, ambona i konfesjonały barokowe z 1 poł. XVIII w. Dwa ołtarze boczne neobarokowe i dwie ławki z 2 poł. XIX w. Chrzcielnica z 1 poł. XVII w. Dzwonnica murowana typu parawanowego.

Źródło: