starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › al. Jana Pawła II › Jana Pawła II 38 |
25 września 2022 , Al. Jana Pawła II 38
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2012 luty
14 lat 2 miesiące 13 dni |
Dodane: 2 października 2023, godz. 7:34:48
Autor zdjęcia: maj
Rozmiar: 2100px x 1575px
Licencja: CC-BY-NC-ND 4.0 Aparat: NIKON D3100
1 / 80sƒ / 9ISO 10034mm
1 pobranie 354 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia maj
Obiekty widoczne na zdjęciu
Jana Pawła II 38
więcej zdjęć (8)
Zbudowano: 1913
Dawniej: Solna 16 Kamienica Trachtenberga
Kamienica M. Trachtenberga – czteropiętrowa kamienica położona przy alei Jana Pawła II 38 w dzielnicy Śródmieście. Kamienica jest jedyną pozostałością po przebiegającej dawniej tędy ulicy Solnej oraz jedynym przedwojennym budynkiem wzdłuż całej alei Jana Pawła II.
Kamienica powstała w 1913 roku przy ówczesnej ulicy Solnej i nosiła adres Solna 16. Kamienica była pięciopiętrowa i zwieńczona półkolistym szczytem. Została spalona w 1944 roku, jednak przetrwała i została odrestaurowana zaraz po wojnie z obniżeniem o dwa piętra i zabezpieczeniem tymczasowym dachem. Tylko ta oraz kamienica nr 4 przetrwały z dawnej zabudowy ulicy Solnej i zostały wkomponowane w nową zabudowę.
W latach 70. XX wieku dawna kamienica nr 4 została rozebrana, wobec czego kamienica Trachtenberga stała się jedyną pozostałością dawnej zabudowy ulicy Solnej. Najprawdopodobniej także była ona przeznaczona do rozbiórki, o czym świadczy bardzo bliskie usytuowanie sąsiedniego bloku nr 36 – od jego okien do ściany szczytowej kamienicy jest kilkadziesiąt centymetrów. Przez długi czas na jej fasadzie można było oglądać cztery izolatory, pozostałość po dawnej trakcji tramwajowej w ulicy Solnej.
Mimo to kamienica została przebudowana i wyremontowana w latach 1985–1986, otrzymała nowy, mansardowy dach z wystawkami, przebudowano także oficyny otwierając podwórko-studnię. Południowa oficyna boczna została rozebrana, natomiast północna została obniżona do jednego piętra.
Kamienica powstała w 1913 roku przy ówczesnej ulicy Solnej i nosiła adres Solna 16. Kamienica była pięciopiętrowa i zwieńczona półkolistym szczytem. Została spalona w 1944 roku, jednak przetrwała i została odrestaurowana zaraz po wojnie z obniżeniem o dwa piętra i zabezpieczeniem tymczasowym dachem. Tylko ta oraz kamienica nr 4 przetrwały z dawnej zabudowy ulicy Solnej i zostały wkomponowane w nową zabudowę.
W latach 70. XX wieku dawna kamienica nr 4 została rozebrana, wobec czego kamienica Trachtenberga stała się jedyną pozostałością dawnej zabudowy ulicy Solnej. Najprawdopodobniej także była ona przeznaczona do rozbiórki, o czym świadczy bardzo bliskie usytuowanie sąsiedniego bloku nr 36 – od jego okien do ściany szczytowej kamienicy jest kilkadziesiąt centymetrów. Przez długi czas na jej fasadzie można było oglądać cztery izolatory, pozostałość po dawnej trakcji tramwajowej w ulicy Solnej.
Mimo to kamienica została przebudowana i wyremontowana w latach 1985–1986, otrzymała nowy, mansardowy dach z wystawkami, przebudowano także oficyny otwierając podwórko-studnię. Południowa oficyna boczna została rozebrana, natomiast północna została obniżona do jednego piętra.
al. Jana Pawła II
więcej zdjęć (691)
Dawniej: Solna, Druckiego-Lubeckiego, Nowokarmelicka, Parysowska, Juliana Marchlewskiego
Aleja Jana Pawła II – jedna z głównych i ważniejszych ulic Warszawy, ciągnąca się od dworca Warszawa Centralna do ulicy Wojska Polskiego.
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło:
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło: