Nieczynna fabryka, której budynki: pakownicukru, produktowni, surowni, filtracji, biura technicznego, krajalnicy, płuczki buraków i suszarni cukru wpisano do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego.

Inicjatorem budowy cukrowni był Karl A. Brandt, dyrektor Fabryki Rur Glinianych. Budowa według projektu firmy Vernicke - Hall została rozpoczęta pod koniec 1882r., a pierwsza kampania cukrownicza miała miejsce jesienią następnego roku.

Cukrownia działała do 2001r. i była jednym z największych tego typu zakładów przemysłowych na Dolnym Śląsku.

Zespół starych budynków produkcyjnych cukrowni połączonych nowym parterowym łącznikiem, tworzy zwartą zabudowę szeregową, zwróconą frontalnie do ulicy. Prawnąochroną konserwatorską została objęta część budynków tworzących zwarty blok, usytułowanych w południowo - wschodniej części założenia, równoległe do ul. Przemysłowejoraz budynek pakowni cukru znajdujący się w ich bezpośrednim sąsiedztwie od stronypołudniowej, ustawiony szczytem w stosunku do ulicy. Z wyjątkiem budynku krajalnicy, pozostałe zostały zabudowane w 1883 r. Są one murowane z cegły, nieotynkowane, 2-5 kondygnacyjne, nakryte przeważnie dachami dwuspadowymi systematycznymi o małym kącie nachylenia połaci. Wystrój ich elewacji utrzymany jest w stylistyce typowej dla XIX -wiecznej architektury przemysłowej. Elewacje są wykonane w licowanej cegle klinkierowejartykułowane rytmicznym układem lizen, gzymsami schodkowo - kostkowymi, fryzami kostkowymi, natomiast obramienia okienne i drzwiowe zamknięte łukami pełnymiwykonanymi z cegły lub kamienia. Budynek krajalnicy, zbudowany został w 1950r. Formą architektoniczną, analogiczną do budynków historycznych, nawiązuje do budynku produktowni. Usytuowany pomiędzy budynkiem płuczki buraków a budynkiem biuratechnicznego, stanowi harmonijnie zamknięcie ściany wschodniej omawianego bloku budynków. Z tego względu został objęty w 2006r. wpisem do rejestru zabytków.