Powstanie dworu Harasiewiczów datuje się na pierwszą dekadę XIX wieku, choć jego konstrukcja sumikowołątkowa jest charakterystyczna dla obiektów starszych i rozpowszechniona była w tego typu budynkach w XVIII wieku. Nazwa dworu wzięła się od rodziny Harasiewiczów, której trzy pokolenia zamieszkiwały w tym obiekcie aż do 1920 roku. Ostatnim właścicielem byl Leon Harasimowicz - sędzia Sądu Wojewódzkiego w Niepodległej Polsce, był aktywnym uczestnikiem wydarzeń lubelskich, które umożliwiły proklamację w nocy z 6 na 7 listopada 1918 roku Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej z Ignacym Daszyńskim na czele. Dwór zaliczany jest do szeroko frontowych, symetrycznych, dwutraktowych z sienią w osi budynku. Po wojnie ulegał systematycznej dewastacji. Zabrakło dla niego miejsca w sercu miasta gdy postanowiono przebudować skrzyżowanie ul. Okopowej i Narutowicza. W jego miejscu postanowiono postawić wysoki budynek. W 1980 roku przeprowadzono inwentaryzację konserwatorską. Przez ponad 40 lat posadowiony przy ulicy Wodnej niszczał z dala od oczu odwiedzających muzeum, teraz, po tych 40 latach doczekł się gruntownego remontu. Dwór znajduje się na terenie nieudostepnionym do zwiedzania.

Źródło; Eliza S.