Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zambrowie znajduje się przy ul. Cmentarnej 2. Jest to zabytkowa świątynia zbudowana w latach 1874-1879. Historia samej parafii sięga aż 1283 roku. Wtedy to zastała erygowana z fundacji Konrada II księcia Czerskiego i Mazowieckiego. W czasie walk rusko-litewsko-polskich w XIII wieku parafia nie istniała. W źródłach znajdują się informacje o ponownym jej funkcjonowaniu pod koniec XIV wieku. Obecny budynek kościoła wraz z otaczającym go ogrodzeniem i bramą są wpisane na listę rejestru zabytków.



Kościół Przenajświętszej Trójcy w Zambrowie jest okazałym budynkiem wzniesionym na planie krzyża łacińskiego. Ta piękna świątynia w stylu neoromańskim została zaprojektowana przez warszawskiego architekta Bolesława Muklanowicza. Z zewnątrz, uwagę przyciąga zestawienie obok siebie małych i okrągłych oraz wąskich i podłużnych okienek. Dwie wysokie wieże frontowe nadają świątyni podniosłego charakteru. Przy kościele stoją figury Matki Bożej oraz Jezusa Miłosiernego.



Wnętrze kościoła Trójcy Świętej zachowuje cechy stylu neoromańskiego, tj. charakteryzuje je prostota, proporcjonalność oraz mało dekoracji. Wrażenie proporcjonalności we wnętrzu robią dwa rzędy filarów połączonych ze sobą ozdobnymi łukami, prowadzące do ołtarza głównego. Ponadto, ciekawe są również zdobienia na sklepieniu świątyni. Kościół posiada zabytkowy wystrój wnętrz. Wiele elementów pochodzi z XIX wieku, a niektóre nawet z XVII. Wśród nich można wymienić:



-epitafium inskrypcyjne Bartłomieja Laskowskiego (zm. 1652 r.), ufundowane w 1655 r. przez jego syna Stanisława Laskowskiego, wojewodę płockiego,

-epitafium inskrypcyjne Ignacego Jana Dąbrowskiego (zm. 1865 r.),

-epitafium inskrypcyjne Jana Mleczko (zm. 1868 r.) i jego żony Konstancji (zm. 1882 r.),

-monstrancja barokowa z 1698 r.,

-kielichy mszalne: rokokowy z ok. 1600 r., barokowy z XVIII w. oraz pochodzące z XIX i pocz. XX wieku,

-puszka barokowa z 1626 r., ufundowana przez proboszcza Alberta Czaplicę,

-puszka klasycystyczna z 1825 r.,

-krzyż ołtarzowy, neobarokowy z końca XIX w.