Budowę nowego gmachu, który do dzisiejszego dnia jest siedzibą szkoły, rozpoczęto 1 XI 1910r., a ukończono z początkiem 1912 roku. W dniu 26 lutego 1912r. dokonano uroczystego aktu poświęcenia szkoły. Szkoła ta, pierwsza średnia szkoła w mieście, realizowała swój program do grudnia 1918r. Po ukończeniu tego typu szkoły absolwent otrzymywał prawo wstępu na wyższe uczelnie oraz prawo do zajmowania odpowiednich stanowisk w administracji. Ukończenie 6 klasy gimnazjum upoważniało także do odbywania jednorocznej służby wojskowej. W dzielnicy pruskiej szkolnictwo średnie ogólnokształcące dzieliło się na dwa rodzaje: dziewięcio i sześcioklasowe, które dzieliły się z kolei na:

a) gimnazja i progimnazja
b) gimnazja realne i progimnazja realne
c) wyższe szkoły realne i szkoły realne.

Szkoła pleszewska była progimnazjum realnym. Obejmowało ono naukę następujących przedmiotów: religii trzech wyznań – ewangelickiej, katolickiej, i judaistycznej – w wymiarze 17 godzin, języka niemieckiego 29 godzin, języka francuskiego 31 godzin, języka angielskiego 13 godzin, historii 9 godzin, nauki o ziemi 12 godzin, rachunków i matematyki 29 godzin, nauk przyrodniczych (fizyka, chemia) 18 godzin, pisania 6 godzin, rysunków 10 godzin, kaligrafii 4 godziny, gimnastyki 9 godzin i śpiewu 6 godzin. Razem tygodniowo 204 godziny dla całej szkoły (6 oddziałów). Klasa miała przeciętnie 34 godziny zajęć lekcyjnych w tygodniu. Wysoki poziom tej szkoły pociągał za sobą konieczność właściwego doboru grona nauczycielskiego, a zwłaszcza jego przygotowania intelektualnego. W roku szkolnym 1913/1914 państwowa szkoła realna w Pleszewie zatrudniała dziesięciu nauczycieli na określonych stanowiskach. Najlepsze wyniki uzyskiwano w nauczaniu języka niemieckiego, matematyki i religii. Wysoki poziom osiągały także nauki przyrodnicze, geografia i historia. Z czasem wysoki poziom nauczania osiągnęły języki zachodnioeuropejskie. Nauczanie historii obejmowało znajomość historii Niemiec, zwłaszcza rodu Hohenzollernów. Również nauczanie obejmowało geografię Niemiec, połączoną z ogólną znajomością kontynentów i oceanów. Natomiast zajęcia z nauk przyrodniczych, oprócz teorii, obejmowały także ćwiczenia laboratoryjne. Takie ćwiczenia odbywały się z fizyki i chemii dwa lub trzy razy w tygodniu po jednej godzinie. Przedmioty techniczne obejmowały gimnastykę, śpiew i kaligrafię. Część zajęć z gimnastyki przeprowadzono w hali miejskiej, większość natomiast odbywała się na świeżym powietrzu lub nie odbywała się wcale. Rok szkolny rozpoczynał się wedle utartego niemieckiego zwyczaju 1 kwietnia i trwał do Wielkanocy. Egzamin dojrzałości odbywał się dwukrotnie w ciągu roku, około Wielkanocy i w okresie od 15 sierpnia do 15 września. Wyniki egzaminu decydowały o otrzymaniu świadectwa bezwarunkowej dojrzałości, warunkowej, względnie zaświadczenie o negatywnym wyniku egzaminu dojrzałości. Kandydatów do szkoły przyjmowano po ukończeniu dziewiątego roku życia, a wyjątkowo tych, którzy nie ukończyli 12 roku życia. Warunkiem przyjęcia było też ukończenie czteroletniej szkoły ludowej. Kandydaci musieli wykazać się umiejętnością płynnego czytania i pisania po niemiecku i łacinie, znajomością gramatyki i ortografii niemieckiej oraz części mowy. Z matematyki obowiązywała znajomość czterech podstawowych działań. Kandydaci musieli też wykazać się znajomością Starego i Nowego Testamentu. Wstępujący do szkoły zobowiązani byli do opłat szkolnych w wysokości 110 marek. Koniec XIX w. i początek XX w. to narastanie procesów germanizacyjnych, które dotknęły również oświatę. Polacy w sposób zdecydowany przeciwstawili się polityce germanizacyjnej poprzez działalność na wsi i w mieście. W okresie I wojny światowej szkoła realizowała swój program bez specjalnych przeszkód.
Czytaj dalej