Wybudowany w 1307 roku, z fundacji księżnej Beatrycze, wdowy po księciu Bolku I Surowym, dla sióstr benedyktynek. Obiekt przetrwał do kasaty zakonu w roku 1810. Od tego roku kompleks popadał w coraz większą ruinę, a jego koniec przypieczętowała II wojna światowa. Po jej zakończeniu pozostałości klasztoru zostały rozebrane. Pierwsze do rozbiórki (pocz. lat 60-tych) poszły ruiny klasztoru i kościoła Benedyktynek. Na koniec została wieża, którą zajęli się saperzy około 1965 roku. Miejsce po klasztorze upamiętnia tablica informacyjna.