Kościół św. Mikołaja fundowany w roku 1350, do XV wieku był drewniany. W latach 1438–1479 Andrzej z Bnina, biskup poznański, zbudował nowy, murowany kościół, który został rozszerzony i odrestaurowany w roku 1641, otrzymał także wieżę, która 14 lat później runęła, niszcząc dach i strop. Odbudowany przez ks. Mateusza Ogromnicza, spłonął w roku 1757. Odbudował go w latach 1757–1767 i konsekrował w roku 1767 ówczesny biskup poznański Teodor Czartoryski. Na początku XIX wieku dobudowano boczne nawy. W latach 1951–1956 kościół otrzymał nowy wystrój wnętrza – ściany głównej nawy pokryto stiukiem, sklepienie ozdobiono polichromią art. Józefa i Łucji Ożminów (sceny tajemnic bolesnych), na ścianach głównej nawy umieszczono płaskorzeźby (sceny tajemnic radosnych i chwalebnych), art. Jana Żoka. Nad łukiem tęczowym znajduje się płaskorzeźba św. Mikołaja, dłuta Marcina Rożka. Zbudowano główny ołtarz, w którym umieszczono figurę Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny oraz figury świętych polskich. Częściowo ozdobiono sztukaterią łuki między nawami. W nocy z 7 na 8 maja 1968 roku runęła wieża, szczęśliwie nie naruszyła kościoła. Starania o zezwolenie na odbudowę trwały ponad 10 lat. Do odbudowy przystąpiono w roku 1981 a zakończono ją w roku 1985. Wykonawcami większości prac byli miejscowi rzemieślnicy. W 2000 roku ks. Kanonik Jan Grzemski dokonał wymiany dotychczasowego drewnianego ołtarza i ambonki na marmurowe, powstał także pulpit i wymieniona została posadzka na marmurową w główne jnawie kościoła.