starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Gajowice › ul. Krucza › Wzgórze Gajowickie (Górka "Pafawag") |
30 października 2023 , Górka "Pafawag" i okolica.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2014 maj
12 lat 0 miesięcy 29 dni |
1 pobranie 964 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia HMarek
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
wzgórza
|
Wzgórze Gajowickie (Górka "Pafawag")
więcej zdjęć (27)
Zbudowano: 1915
Dawniej: Hardenberghügel
Wzgórze Gajowickie (niem. Hardenberghügel) - sztucznie utworzone wzniesienie na osiedlu Gajowice we Wrocławiu o wysokości bezwzględnej 138 m n.p.m.
Wzgórze Gajowickie nazywane jest przez mieszkańców miasta potocznie Górka Pafawagu, niemiecka nazwa wywodzi się natomiast od patrona ulicy która przy wzgórzu kończyła swój bieg Hardenbergstrasse - ulica Karla Augusta von Hardenberga, obecna nazwa tej ulicy to ul. Bernarda Pretficza.
Wzgórze początkowo było wysypiskiem śmieci znajdującym się na przedmieściach Wrocławia. Wysypisko śmieci było czynne w tym miejscu przez piętnaście lat, każdego roku zwożono tu z dwudziestu rewirów miasta około 40 tysięcy metrów sześciennych odpadów komunalnych. Łączna ilość nagromadzonych tu odpadów wynosi ponad 600 tysięcy metrów sześciennych. Plany budowy osiedli domów wielorodzinnych w rejonie Gajowic spowodowały w latach 20 XX wieku zamknięcie wysypiska i poddanie go procesowi rekultywacji. Po przeprowadzonej rekultywacji wzgórze stało się obiektem rekreacyjnym dla mieszkańców południowych osiedli miasta. Zimą wykorzystywane było jako górka saneczkowa. Obecnie również pełni funkcję rekreacyjną, chociaż urządzenia - latarnie i ławki są zdewastowane. Wzgórze Gajowickie stanowi dobry punkt widokowy, roztacza się stąd panorama Sudetów i południowych przedmieść Wrocławia, również częściowa panorama Starego Miasta.
Opis pochodzi z Wikipedii -
Wzgórze Gajowickie nazywane jest przez mieszkańców miasta potocznie Górka Pafawagu, niemiecka nazwa wywodzi się natomiast od patrona ulicy która przy wzgórzu kończyła swój bieg Hardenbergstrasse - ulica Karla Augusta von Hardenberga, obecna nazwa tej ulicy to ul. Bernarda Pretficza.
Wzgórze początkowo było wysypiskiem śmieci znajdującym się na przedmieściach Wrocławia. Wysypisko śmieci było czynne w tym miejscu przez piętnaście lat, każdego roku zwożono tu z dwudziestu rewirów miasta około 40 tysięcy metrów sześciennych odpadów komunalnych. Łączna ilość nagromadzonych tu odpadów wynosi ponad 600 tysięcy metrów sześciennych. Plany budowy osiedli domów wielorodzinnych w rejonie Gajowic spowodowały w latach 20 XX wieku zamknięcie wysypiska i poddanie go procesowi rekultywacji. Po przeprowadzonej rekultywacji wzgórze stało się obiektem rekreacyjnym dla mieszkańców południowych osiedli miasta. Zimą wykorzystywane było jako górka saneczkowa. Obecnie również pełni funkcję rekreacyjną, chociaż urządzenia - latarnie i ławki są zdewastowane. Wzgórze Gajowickie stanowi dobry punkt widokowy, roztacza się stąd panorama Sudetów i południowych przedmieść Wrocławia, również częściowa panorama Starego Miasta.
Opis pochodzi z Wikipedii -
Zdjęcia lotnicze - Gajowice
więcej zdjęć (447)
Dzielnica Gajowice
więcej zdjęć (30)
Dawniej: Gabitz
Osiedle w południowej części Wrocławia, w dzielnicy Fabryczna. W granicach miasta od 1868. Graniczy z Grabiszynem/Grabiszynkiem, Dworkiem i osiedlem Południe.
Wieś, wzmiankowana jako własność klasztoru NMP na Piasku już w 1193 pod nazwą Gaj (Gay) i w 1204 jako Gajowice (Gayouice) - ciągnęła się wzdłuż obecnych ulic Wincentego Stysia i Gajowickiej od torów kolejowych do cmentarza przy obecnych ulicach Wróblej i B. Pretficza.
Jeszcze w średniowieczu z Gajowic wydzieliły się Nowa Wieś (przy ulicy Komandorskiej) i Dworek (przy ulicy Oficerskiej). W 1795 miała 715 mieszkańców, szkołę, karczmę i kuźnię. W 1810 w wyniku sekularyzacji przeszła na własność państwa. W 1868 włączona do miasta, liczyła wtedy ponad 2 tysiące mieszkańców.
Wg mapy M. Grügera z 1911 roku przed włączeniem do miasta w roku 1868 północno-wschodnia granica wsi sięgała dzisiejszej ulicy Kolejowej, potem biegła wzdłuż Grabiszyńskiej aż do Oporowskiej, w okolicach dzisiejszego stadionu skręcała na południe aż do wiaduktu kolejowej obwodnicy nad al. Hallera. Następnie wzdłuż Hallera i Wiśniowej aż do Ślężnej, gdzie stykała się z Lehmgruben (Glinianki). Ulicą Kamienną granica osiągała Höfchen (Dworek), przez Pretficza, Gajowicką i Kruczą osiągając ul. Zielińskiego, która domykała osiedle od wschodu.
Współczesne granice osiedla przebiegają ulicami Zaporoską, Gajowicką, al. Hallera i z trzech stron torami kolejowymi, tym samym bardzo różnią się od historycznego obrębu wsi. Obejmują jedynie tereny położone na zachód od ul. Gajowickiej, dawniej głównej ulicy miejscowości, ponadto cała północna część Gajowickiej, od początku lat 80. nazwana imieniem Wincentego Stysia, nie należy dziś do Gajowic.
Gajowic nie należy mylić z osiedlami Gaj (do 1945 Herdain) ani Tarnogaj (do 1945 Dürrgoy), leżących w obrębie dzielnicy Krzyki, nieco dalej na wschód, ani z osiedlem Gajowa w północno-wschodniej okolicy miasta.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Wieś, wzmiankowana jako własność klasztoru NMP na Piasku już w 1193 pod nazwą Gaj (Gay) i w 1204 jako Gajowice (Gayouice) - ciągnęła się wzdłuż obecnych ulic Wincentego Stysia i Gajowickiej od torów kolejowych do cmentarza przy obecnych ulicach Wróblej i B. Pretficza.
Jeszcze w średniowieczu z Gajowic wydzieliły się Nowa Wieś (przy ulicy Komandorskiej) i Dworek (przy ulicy Oficerskiej). W 1795 miała 715 mieszkańców, szkołę, karczmę i kuźnię. W 1810 w wyniku sekularyzacji przeszła na własność państwa. W 1868 włączona do miasta, liczyła wtedy ponad 2 tysiące mieszkańców.
Wg mapy M. Grügera z 1911 roku przed włączeniem do miasta w roku 1868 północno-wschodnia granica wsi sięgała dzisiejszej ulicy Kolejowej, potem biegła wzdłuż Grabiszyńskiej aż do Oporowskiej, w okolicach dzisiejszego stadionu skręcała na południe aż do wiaduktu kolejowej obwodnicy nad al. Hallera. Następnie wzdłuż Hallera i Wiśniowej aż do Ślężnej, gdzie stykała się z Lehmgruben (Glinianki). Ulicą Kamienną granica osiągała Höfchen (Dworek), przez Pretficza, Gajowicką i Kruczą osiągając ul. Zielińskiego, która domykała osiedle od wschodu.
Współczesne granice osiedla przebiegają ulicami Zaporoską, Gajowicką, al. Hallera i z trzech stron torami kolejowymi, tym samym bardzo różnią się od historycznego obrębu wsi. Obejmują jedynie tereny położone na zachód od ul. Gajowickiej, dawniej głównej ulicy miejscowości, ponadto cała północna część Gajowickiej, od początku lat 80. nazwana imieniem Wincentego Stysia, nie należy dziś do Gajowic.
Gajowic nie należy mylić z osiedlami Gaj (do 1945 Herdain) ani Tarnogaj (do 1945 Dürrgoy), leżących w obrębie dzielnicy Krzyki, nieco dalej na wschód, ani z osiedlem Gajowa w północno-wschodniej okolicy miasta.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
ul. Krucza
więcej zdjęć (613)
Dawniej: Charlotten Strasse
Pierwsze plany wytyczenia ulicy powstały w latach 70. XIX w. Do ich realizacji doszło już w dziesięć lat później. Nowa ulica biegła wtedy od ul. Powstańców Śląskich do pl. Hirszfelda. Przedłużenie do ul. Gajowickiej nastąpiło w pierwszych latach XX wieku. Kolejne wydłużenie ulicy nastąpiło w latach 20. XX w. co związane było z dalszym rozwojem miasta w kierunku południowym oraz budową osiedla Eichborngarten na Grabiszynie. Najpóźniej wybudowano odcinek między ulicami Gajowicką i Wróblą. Od początku istnienia ulicy jej patronką była córka cesarza Fryderyka III, Charlotte (1860-1919).
W czasie wojny najbardziej ucierpiała najstarsza część ulicy, zabudowana głównie dużymi i bogatymi kamienicami. Po wojnie przez trzy lata ulica nie miała polskiej nazwy, którą wprowadzono dopiero w marcu 1948 roku. Odbudowa ulicy przypada na lata 60. XX w. Wtedy też uchwałą MRN z 22 XII 1965 r. dokonano likwidacji znacznej części najstarszego odcinka ulicy od ul. Powstańców Śląskich do ul. Gwiaździstej.
W czasie wojny najbardziej ucierpiała najstarsza część ulicy, zabudowana głównie dużymi i bogatymi kamienicami. Po wojnie przez trzy lata ulica nie miała polskiej nazwy, którą wprowadzono dopiero w marcu 1948 roku. Odbudowa ulicy przypada na lata 60. XX w. Wtedy też uchwałą MRN z 22 XII 1965 r. dokonano likwidacji znacznej części najstarszego odcinka ulicy od ul. Powstańców Śląskich do ul. Gwiaździstej.
ul. Kolbuszowska
więcej zdjęć (24)
Dawniej: Mörike Strasse
Przedwojennym patronem ulicy był niemiecki poeta i pisarz Eduard Mörike (1804-1875)
Powojenna nazwa wywodzi się od miasta Kolbuszowa w województwie podkarpackim. Do połowy lat 70. obowiązywała nazwa - ul. Kolbuszewska.
Powojenna nazwa wywodzi się od miasta Kolbuszowa w województwie podkarpackim. Do połowy lat 70. obowiązywała nazwa - ul. Kolbuszewska.
ul. Stalowowolska
więcej zdjęć (48)
Dawniej: Lenau Strasse
Przedwojennym patronem ulicy był austriacki pisarz Nikolaus Lenau (1802-1850).
Powojenna nazwa wywodzi się od miasta Stalowa Wola w województwie podkarpackim.
Powojenna nazwa wywodzi się od miasta Stalowa Wola w województwie podkarpackim.