Kościół w Ustowie wymieniany jest w źródłach w 1300 roku, podczas nadania m.in. dla niego uposażenia we wsi Będargowo oraz w połowie dziesięciny z Kamieńca. Była to budowla wykonana z kwadr granitowych, założona na rzucie prostokąta o szerokości 6,4 m i różnej długości ścian: północnej - 15,7 m i południowej - 15 m. Obramienia okien oraz narożniki budowli były wykonane z cegły. Kościół w późniejszym czasie został otynkowany. W górnej partii elewacji wschodniej nadwieszono dzwon z 1784 roku, osłonięty drewnianym daszkiem. W ścianie północnej wmurowano plastyczny herb wykonany z piaskowca o wymiarach: 35 cm wys. i 28 cm szer. Na herbie przedstawione były dwa odwrócone sierpy oraz gryfy. Kościół posiadał bardzo bogate wyposażenie. Znajdował się tu ołtarz ambonowy utrzymany w skromnych renesansowych formach z XVII wieku, z którego w 1900 roku zachowały się już jedynie predella i skrzydła. Na skrzydłach po lewej znajdowały się przedstawienia „Chrztu Chrystusa w Jordanie” oraz gminy zielonoświątkowej. Nad nimi znajdował się alegoryczna figurka przedstawiająca- „Wiarę”. Na prawym skrzydle namalowana była „Ostatnia Wieczerza”, nad którą namalowano alegoryczną postać przedstawiająca - „Miłość”. W centralnej części ołtarza znajdowała się wstawiona ambona, ufundowana w 1616 roku przez Bartholomäusa Herchta. W 1901 roku ambona posiadała jedynie 3 boki z wielobocznej podstawy. Czwarty używany był w innym miejscu jako przegroda. W kościele znajdowała się empora z złoconymi barokowymi rzeźbieniami, pochodząca prawdopodobnie z kościoła mariackiego w Szczecinie. Ława kaznodziejów z trzema tablicami z obrazami olejnymi w wypełnieniach, pochodząca z XVIII w. Kościół nie został zniszczony w trakcie działań wojennych, nieużytkowany po wojnie zaczął popadać w ruinę. Dzwon z rozebranej w latach 60. XX wieku świątyni przeniesiono do kościoła przy ul. Włościańskiej w Szczecinie.