Historia. Kościół p.w. Świętego Mikołaja z 2 poł. XV w. Zbudowany staraniem Stanisława Rokosza herbu Ostoja. Przebudowany w latach 1772 – 77 z dobudową kruchty, staraniem proboszcza Józefa Kazimierza Szalickiego. Remontowany w 1825, 1849 i 1879 r. i latach 1897 – 98. W 1907 r. wymiana pokrycia dachu z gontu na blachę. W 1933 r. rozbudowany wg proj. arch. Wacława Krzyżanowskiego o transept i podcienia. Stara polichromia rekonstruowana w latach 1958 – 59 – Jerzy Ostrowski, 1982 – 85 przez Renatę Niemirską – Pisanek i 2000 – 2006 przez Aleksandra Małeckiego. Remontowany w 1997 r.



Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany na planie krzyża łacińskiego w tradycji gotyckiej. Ramiona boczne zamknięte prostokątnie o kalenicach równych wysokością nawy. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią i składzikiem. Małe kruchty od frontu i z boku nawy. Dach jednokalenicowym, kryty blachą z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Świątynia otoczona podcieniami wspartymi na słupach. Wewnątrz strop płaski, w nawie z zaskrzynieniami, wsparty na trzech parach kolumn. Okna zgodnie z średniowieczną tradycją tylko od południowej strony. Belka tęczowa z krucyfiksem barokowym z 2 poł. XVII w. Chór muzyczny rokokowy wsparty na czterech kolumnach z 1777 r., o wysuniętej prostokątnie części środkowej i falistej linii parapetu. Barokowy prospekt organowy z XVII w., zrekonstruowany w 1938 r. przez firmę Władysława Kamińskiego. Polichromia późnorenesansowa, figuralno – ornamentalna z 1 poł. XVII w., uzupełniona w latach 1958 – 59. Strop w prezbiterium z dekoracją kasetonową z rozetami i kartuszami z wizerunkami Gedeona, Abrahama, Abla i Noego oraz scena Ostatniej Wieczerzy. Na ścianie nawy wyróżnia się duża Sądu Ostatecznego. Przedstawienie scen z Nowego i Starego Testamentu na ścianach: Nawiedzenie, Wniebowzięcie i Ukoronowanie Matki Bożej, Obrzezanie Dzieciątka Jezus, Pokłon Pasterzy i Hołd Trzech Króli, Wniebowzięcie Jezusa, Zesłania Ducha Świętego, Wniebowzięcie i Koronację MB, oraz Król Dawid i Daniel w jaskini lwów, oraz Męczeństwo Świętych Szczepana i Wawrzyńca, wizerunek Świętego Mikołaja, Antoniego i Rocha. Najstarsze zachowane fragmenty to krzyże konsekracyjne z ok. 1500 r. Uzupełnieniem fryz z ornamentem roślinnym. Ołtarz główny późnobarokowy z ok. 1700 r. Rokokowe: cztery ołtarze boczne z lat 1774 – 77 i ambona z 1768 r., autorstwa Tomasza Szalickiego. Kamienna chrzcielnica późnogotycka z 1495 r., w kształcie kielicha z herbem Ostoja. Dzwonnica drewniana konstrukcji słupowej z 1777 r. Zbudowana na planie kwadratu z izbicą, o pochyłych ścianach ku górze. Zwieńczona falistym dachem namiotowym z blaszanym hełmem. Ogrodzenie murowano – drewniane z gontowym daszkiem.



Źródłó: