Kamienica Wilczkowska pochodzi z pocz. XVII w. Obecną formę i wystrój zawdzięcza przebudowie z lat 1665 - 1674 przez Jana Wilczka, rajcę miejskiego. Inicjały właściciela kamienicy zachowały się na elewacji i belkach stropowych wewnątrz pomieszczeń. Kamienica po przebudowie otrzymała wczesnobarokowy wystrój. W lewym górnym narożniku umieszczona została płaskorzeźba przedstawiająca św. Jana Chrzciciela, a niżej św. Tomasza Apostoła z trzema włóczniami.
Kamienica patrycjuszowska wzniesiona według „trzeciego morandowskiego wzorca”. W 1591 r. własność osiedlonego w Zamościu patrycjusza gdańskiego Hansa Kuntza Barthla, następnie profesora Akademii Zamojskiej A. Bursiusa-Burskiego, J. Namysłowskiego, Stanisława Zorkowskiego. Od 1665 r. do początku XVIII w. własność rajcy zamojskiego J. Wilczka i St. Koniecpolskiego. XVIII-XIX w. własność Kaliszkiewiczów, XIX-XX w. – Rogaczewskich. Na początku XX wieku stała się własnością Gelibterów, w latach 30-tych – Towarzystwa Przyjaciół Unii Hebrajskiej w Jerozolimie. W latach 1945-70 własność Surmaczów, 1978-79 – Miejski Dom Kultury, od 1989 roku w użytkowaniu Muzeum Okręgowego. Obecnie w kamienicy biura i pracownie Muzeum Okręgowego. Na I piętrze, w narożnej wielkiej izbie przedniej sala koncertowa. Na frontowej części piwnic restauracja.
Kamienica pierwotnie parterowa, około 1603-1611 r. Przebudowana ok. 1665 roku z nadbudowaniem pietra. W latach 1673-76 powstały dekoracje fasady. W połowie XVIII wieku nadbudowano II piętro. Trzecia ćwierć XIX w. – zniesienia attyki. W 1937 r. – restauracja według proj. A. Kadłuczka i M. Pawlickiego