Elewator zbożowy został wzniesiony w latach 30-tych XX wieku na Nabrzeżu Indyjskim wg projektu inżyniera Paszkowskiego. Do użytku został oddany w 1937 r. Był przeznaczony do obsługi eksportu i importu zboża oraz jego uszlachetniania. Do II wojny światowej, Terminal nastawiony był na eksport polskiego zboża, służąc jako magazyn tranzytowy krajom naddunajskim.

Po wojnie gdyński elewator przejął znaczącą część importu zboża do Polski, a w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych także eksportu. W maju 1992 roku, rozpoczęła się gruntowna przebudowa wyposażenia technologicznego elewatora i infrastruktury nabrzeżowej. Drugi etap modernizacji rozpoczęto w lipcu 1996 roku, kiedy to wbito 195 pali pod nowe stalowe silosy o pojemności 14 tys. ton. W lipcu 1999 roku rozpoczęto prace projektowe dotyczące budowy magazynu podłogowego do składowania śruty o pojemności 25 tys. ton. Włączono go do eksploatacji wiosną 2001 roku. Inwestycja ta pozwoliła zwiększyć możliwości składowania w kompleksie elewatora do 52 tys. ton.