Renesansowy kościół powstał na miejscu świątyni, która wraz z cmentarzem użytkowana była jeszcze przed lokacją miasta. Tradycja miejsca została zachowana od średniowiecza do czasów obecnych. Cmentarz wraz z kościołem znajdują się na terenie pomnika historii: Paczków - zespół staromiejski ze średniowiecznym systemem fortyfikacji. Kościół powstał na średniowiecznym cmentarzu, na miejscu drewnianej, zapewne XIII-wiecznej świątyni pw. Bożego Ciała i św. Jana Ewangelisty, która ze względu na stan techniczny została rozebrana pod kon. XVI wieku. Konsekrowano go w 1606 r. zachowując patronat św. Jana. Bryła murowanej budowli składała się z trójbocznie zamkniętego, oszkarpowanego korpusu krytego dwuspadowo i zach. wieży zwieńczonej hełmem. W sklepionym, pokrytym architektoniczną polichromią wnętrzu znajdował się drewniany chór muzyczny i wyposażenie z XVII-XVIII w. W marcu 1945 r. w wyniku działań wojennych kościół został zniszczony. Po wieloletnich rozważaniach na temat dalszego losu kościoła w 1974 r. zdecydowano o zabezpieczeniu go w formie trwałej ruiny.
Na południowy wschód od kościoła par., za murami miejskimi znajduje się d. cmentarz z pozostałością kościoła z pocz. XVII w. Orientowany, wymurowany z kamienia i cegły, kościół w stylu renesansowym uległ zniszczeniu pod kon. II wojny światowej. Zachowała się jedynie wieża, bez hełmu, oraz ściany obwodowe nawy do wys. ok. 2 m. Elewacje wieży, podzielone na 4 kondygnacje, zdobione są arkadowymi blendami. Wnętrze doświetlają smukłe biforialne okna. Na wschodniej elewacji widoczne są ślady więźby założonej niegdyś nad nawą. Teren cmentarza jest otwarty, wstęp na wieżę kościoła jest zabezpieczony.
Oprac. Joanna Szot, OT NID w Opolu, 1.02.2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)

Zachowana tradycja miejsca - nekropolii o średniowiecznej genezie. Cmentarz położony jest na terenie pomnika historii: Paczków - zespół staromiejski ze średniowiecznym systemem fortyfikacji. Historia cmentarza sięga czasów, gdy Paczków był jedynie niewielką osadą handlową. Związany był z istniejącym już w XIII w. kościołem pw. Bożego Ciała i św. Jana Ewangelisty. Od strony miasta na cmentarz prowadziła tzw. furtę zmarłych w wewnętrznym murze obronnym w pobliżu kościoła parafialnego. Cmentarz był wielokrotnie powiększany, po raz ostatni w 1835 roku. W 1561 r. otoczono go kamiennym murem. Pochówki odbywały się aż do 1874 r. (z przerwą w l. 1572-1633), gdy otwarto nową nekropolię przy ul. Zawadzkiego. Pod koniec II wojny światowej zniszczony został późnorenesansowy kościół cmentarny. Plany zagospodarowania cmentarza w formie parku nie zostały dotąd zrealizowane.
Dawna nekropolia położona jest na płd. od murów miejskich, między ul. Sienkiewicza i Wojska Polskiego. Obecnie zaniedbana i częściowo zarośnięta. W murowanym ogrodzeniu od płn. i zach. znajdują się w dużej mierze zniszczone, pozbawione tablic inskrypcyjnych XIX-wieczne nagrobki i grobowce rodzinne. Na całym terenie znajdziemy także fragmenty kamiennych detali rzeźbiarskich. W centralnej części stoi zachowany jako trwała ruina kościół pw. św. Jana Ewangelisty. Teren cmentarza jest otwarty. Wejście prowadzi od strony plant.
Oprac. Joanna Szot, OT NID w Opolu, 01.02.2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)