Schron o brakującej tylnej ścianie został zaadaptowany na Mauzoleum Żołnierzy Września. Obok obiektu, na przedpolu Mławy usytuowany został także pomnik. Obok bunkru, głównym akcentem architektonicznym jest ustawione obok działko przeciwlotnicze.
Pod Mławą wybudowano 49 schronów, przy ich planowaniu wykorzystano przeszkodę terenowa jaką były Wzniesienia Mławskie. Najbardziej dogodnym do obrony, był odcinek od wsi Turza Mała do wsi Rzęgnowo. Zgodnie z planem miało być wykonanych 68 fortyfikacji położonych wzdłuż północnych stoków Wzniesień Mławskich i na otoczonej bagnami dolinie rzeki Mławki aż do Bagien Niemyje.

Schron-pomnik jest niewątpliwie obiektem atrakcyjnym, ale niestety nie daje właściwego wyobrażenia nawet o własnej konstrukcji i sposobie jego wykorzystania w walce, gdyż jest w połowie zniszczony, a w jego otoczeniu rośnie las. W dodatku, stoi on na terenie sztucznie spreparowanym – odwiedzający nie ma pojęcia, że w rzeczywistości schrony żelbetowe otoczone były gęstą siecią fortyfikacji drewniano-ziemnej. Brak jakiejkolwiek informacji o konstrukcji, liczbie i rozmieszczeniu schronów powoduje, że osoba niewtajemniczona może wytworzyć w sobie błędne przekonanie, że oto stoi sobie „bunkier" – i to jest cała słynna pozycja mławska. Bardziej spostrzegawczy dostrzegą jeszcze podobne „bunkry" przy szosie gdańskiej - a wówczas może powstać wyobrażenie przesadne, że to, co widać, to tylko malutki fragmencik ciągnącej się hen, daleko, kilkudziesięciokilometrowej linii umocnień z korytarzami podziemnymi w rodzaju Linii Maginota.

Źródło: Wikimapia