Najstarsza jaworznicka świątynia pod względem architektonicznym mieściła się zapewne w schematach średniowiecznego sakralnego budownictwa drewnianego. Poza tym, że świątynia posiadała wieżę, dla której w 1482r. został odlany dzwon, nic nie wiadomo o szczegółach wyposażenia jej wnętrza.

W 1532r. powstał murowany kościół. Budynek o pow. 125m2 i wymiarach 17,4 x 7,2m powstał na tzw. osi sakralnej (od strony wschodniej było prezbiterium, od zachodniej kruchta z wieżą - dzwonnicą). Kościół usytuowany był na tym samym co dziś miejscu - na skrzyżowaniu dróg do Szczakowej i Ciężkowic. Wokół kościoła znajdował się cmentarz otoczony murem. Początkowo kościół był skromnie wyposażony. Przy wejściu od strony dzwonnicy znajdowała się drewniana kropielnica z miedzianym kociołkiem na święconą wodę. Wewnątrz kościoła znajdowały się trzy ołtarze. W XVII wieku stopniowo wzbogacano jego wnętrze. Przede wszystkim zwiększając ilość ołtarzy.

Kaplica Matki Bożej Szkaplerznej o wymiarach 10,2 x 6,6 m i powierzchni 67 m2 została dobudowana do północnej elewacji kościoła w latach 1690-1700. Przybudówka nakryta kolebkowym sklepieniem posiadała cztery okna (po dwa z każdej strony) i pokryta była drewnianą podłogą pod którą znajdowała się krypta grobowa. 

W czasach Rzeczpospolitej Krakowskiej (1815 - 1846) podjęto decyzję o przebudowie kościoła, którego budowa rozpoczęła się i zakończyła w 1833r. Plany architektoniczne opracował krakowski budowniczy miejski August Plasqude. Nowej budowli nadano styl neoklasycystyczny.

Od północy w miejsce dawnej kaplicy Matki Bożej Szkaplerznej urządzono prezbiterium pierwotnie zamknięte półkolistą absydą. Od strony zachodniej zburzono wieżę starego kościoła, a na jej miejsce dobudowano kaplicę, proporcjonalnie do znajdującego się naprzeciw dawnego prezbiterium, z którego urządzono kaplicę św. Barbary. Frontowa elewacja kościoła zakończona była dwukondygnacyjną wieżą. W jej partiach dolnych było wejście główne ze ślepą arkadą dopełnioną krucyfiksem, powyżej tablica z data budowy MDCCCXXXIII - 1833r. Górną kondygnację wypełniały dwie ślepie arkady, pomiędzy nimi widniał herb Wolnego Miasta Krakowa, powyżej zegar.

Barokowy ołtarz główny z czarnego marmuru, datowany na wiek XVII został sprowadzony z kościoła św. Michała w Krakowie, który władze austriackie zamieniły na koszary. W ołtarzu osadzono kopię obrazu św. Józefa namalowaną w drugiej połowie XVIII wieku. 

W 1938 roku rozpoczęto kolejną przebudowę kościoła, autorem projektu był krakowski architekt Zygmunt Gawlik. Prace budowlane zostały jednak przerwane na skutek II wojny światowej. Do tego czasu wybudowano jedynie prezbiterium. Po wojnie budowę wznowiono, a w 1963 roku dzięki staraniom ks. proboszcza Stanisława Bajera zakończono budowę transeptu. Dzieło rozbudowy istniejącego obecnie kościoła, tym razem wg projektu Wiktora Zina, kontynuował ks. proboszcz Stefan Kowalczyk, a ukończył  ks. proboszcz - Julian Bajer.

Tyle : 

Wg zielonej karty obiektu w 1966 na skutek szkód górniczych koscioł został rozebrany, pozostawiono tylko kaplicę św. Barbary. 

Decyzja o rozbiórce zapadła w 1961 roku pod wpływem opinii Komisji do Spraw Górniczych, której eksperci oznajmili, że szkody górnicze są tak poważne, że przebywanie wewnątrz jest po prostu niebezpieczne. Jednak dopiero po 5 latach władze kościelne uzyskały pozwolenie na prace rozbiórkowe i budowę nowego kościoła.

Wyburzanie dotychczasowych obiektów rozpoczęło się w 1966 roku. Z poprzedniej świątyni zachowały się pamiątki, a wśród nich kościelne drzwi.