Kościół Wszystkich Świętych – pierwotnie romański, później gotycki kościół parafialny, który wznosił się na terenie obecnego Placu Wszystkich Świętych. 

Przypuszcza się, że  powstanie kościoła miało związek ze sprowadzeniem w latach 20. XIII w. do Krakowa Zakonu Dominikanów, którzy przejęli pełniący dotychczas funkcje parafialne kościół św. Trójcy, a jego z kolei funkcje parafialne przejął wówczas w części Kościół Mariacki i istniejący już w tym okresie kościół Wszystkich Świętych. 

W 1305 kościół został uszkodzony w efekcie pożaru.

Kościół (w kształcie nadanym mu zapewne po wspomniamym pożarze) był zbudowaną z kamienia i cegły. Była to świątynia o charakterze halowym, dwunawowa, a nawy oddzielały od siebie dwa filary, z korpusem na planie zbliżonym do kwadratu z węższym, dwuprzęsłowym prezbiterium od wschodu, zamkniętym wieloboczną apsydą. Od zewnątrz mury świątyni wspierały skarpy. Główny portal znajdował się w fasadzie zachodniej, zwieńczonej trójkątnym szczytem z blendami. Od południa przylegała do kościoła kaplica, którą już w XV w. określano jako antiqua, co świadczy o jej znacznie dawniejszym pochodzeniu. Od północy do prezbiterium przylegała zakrystia i skarbiec. W 1591 przy południowej elewacji dobudowano do prezbiterium pięciokondygnacyjną wieżę, zwężającą się uskokowo ku górze. Z pochodzącego z końca XVI w. opisu kościoła wynika, że wewnątrz znajdowało się wówczas osiem ołtarzy, ponadto trzy znajdowały się w kaplicy. Kościół otaczał cmentarz parafialny. Badania archeologiczne wykazały obecność wtórnie użytych kostek oraz ułamków płytek romańskich, co może wskazywać na istnienie wcześniej właśnie budowli romańskiej.

W ostatnich latach XVIII w. zlikwidowano cmentarz parafialny (w ramach akcji usuwania cmentarzy z miasta) i zburzono mur cmentarny. Od początku XIX w. kościół powoli niszczał. Około roku 1820 nabożeństwa parafialne ze względów bezpieczeństwa przeniesiono do sąsiedniego kościoła św. Franciszka. W 1834 urządzono licytację wyposażenia obiektu. Budynek kościoła rozebrano w latach 1835–1838, a pozostałą wieżę w 1842.

Liczne elementy dawnego wyposażenia zachowały się w innych świątyniach – m.in. obrazy (w tym obraz z ołtarza głównego), epitafia i chrzcielnica z 1528 znajdują się w kościele św. Piotra i Pawła, przy którym działa także do dziś przeniesiona stąd parafia Wszystkich Świętych. Ołtarze przeniesiono m.in. do kościoła św. Wincentego w podkrakowskim Pleszowie oraz do kościoła w Jaworznie. Barokowy portal znajduje się obecnie w kościele św. Trójcy w Czernichowie, a organy w Wadowicach.

Na miejscu kościoła powstał skwer z pomnikiem Mikołaja Zyblikiewicza.