Budynek Banku Polskiego wzniesiono na Kleparzu. Zajmował posesję ograniczoną od zachodu przez plac Matejki, a od wschodu przez ulicę Zacisze. W miejscu tym wczesniej znajdował się zajazd, a następnie budynek, którego jedną połowę (do 1895) zajmował Hotel Lwowski (od 1879 Centralny), zaś drugą - kamienica czynszowa z wejściem od strony ulicy Zacisze, w której w latach 1883–1895 mieszkał Stanisław Wyspiański. Jeszcze przed 1914 zorganizowano konkurs na budowę w tym miejscu nowego hotelu. Planów tych jednak nie zrealizowano z powodu wybuchu I wojny światowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa przeznaczyła posesję pod gmach tymczasowego Banku Emisyjnego. Budowę rozpoczęto w 1921, według projektu Kazimierza Wyczyńskiego. Po jego śmierci (1923) Teodor Hoffmann  kierował pracami, aż do ukończenia obiektu w 1925. Tymczasem zlikwidowano Polską Krajową Kasę Pożyczkową, a w budynku umieszczono krakowski oddział Banku Polskiego.

W okresie 1940-1943 w gmachu mieściła się główna siedziba Banku Emisyjnego Generalnego Gubernatorstwa, którego dyrektorem był Feliks Młynarski, były wiceprezes Banku Polskiego. Mieszkał w tym budynku od 1940 roku do swojej śmierci (1972).

Po II wojnie światowej w gmachu siedzibę znalazł krakowski oddział Narodowego Banku Polskiego. Budynek przechodził doraźne remonty, przebudowy i unowocześnienia. W latach 70. XX w., przeprowadzono remont Sali Obsługi Klienta w ramach którego całkowicie usunięto jej oryginalny wystrój, m.in. zmieniono posadzkę, zainstalowano ścianki działowe obłożone zielonym kamieniem. Z kolei w latach 2015–2016 przeprowadzono generalny remont gmachu, kiedy to: odnowiono elewację, odtworzono pierwotny wystrój sali operacyjnej banku (w tym posadzkę z wzorem szachownicy). Wykonano także nowe wejście do budynku od strony pl. Matejki, a dawne mieszkania na piętrach zamieniono na przestrzeń biurową. Z oryginalnego wystroju przetrwała dekoracja stiukowa (w tym Orzeł Zygmuntowski na sali), kominki i dębowe drzwi.

W 2017 na elewacji od strony placu Matejki i ulicy Basztowej wmurowano tablicę upamiętniającą fakt zamieszkiwania w tym miejscu Stanisława Wyspiańskiego. Obok znajduje się podobna tablica upamiętniająca Feliksa Młynarskiego.