Gotycki, drewniany kościół w Trzcinicy pod wezwaniem św. Doroty, położony w centrum wioski na niewielkim wzniesieniu. Przypuszcza się, że jest to jeden z najstarszych kościołów drewnianych w Polsce.
Nie jest znana dokładna data powstania świątyni; przyjmuje się, że pochodzi z końca XV wieku (konsekrowana w 1551). Kościół wybudowany w tradycji gotyckiej, jednonawowy, konstrukcji zrębowej, wzniesiony z bierwion jodłowych, spoczywających na dębowej podwalinie. Posiada kwadratową nawę i prostokątne prezbiterium – zamknięte trójbocznie. Do prezbiterium od strony północnej przylega zakrystia (niepowiększona od średniowiecza). Więźba dachowa posiada typowe dla gotyku przemiennie zestawione więzary. Kościół posiada dach dwuspadowy o wspólnej kalenicy nad nawą i prezbiterium tzw. system więźbowo-zakrzynieniowo-zaczepowy i wieżę o konstrukcji słupowo-ramowej. Cały kościół kryty jest gontem.
Wnętrze oświetlone jest zgodnie z gotycką tradycją tylko oknami od strony południowej i wschodniej. Pierwotnie kościół posiadał dwa wejścia, od zachodu i południa. Portal południowy zamieniony został na arkadę wejściową do dobudowanej później kaplicy Matki Bożej. Dwuskrzydłowe drzwi z XV wieku w portalu zachodnim zachowały do dzisiaj gotyckie kowalskie okucia o motywach rombowo-liściastych. Wnętrze przekryte jest stropami płaskimi. Wewnątrz kościoła zachowała się cenna polichromia: renesansowa z XVI i manierystyczna z XVII wieku.
Świątynia była kilkukrotnie restaurowana i odnawiana; już w XVII wieku odnowiono polichromię i częściowo zastąpiono nową (manierystyczną), XIX wiek przyniósł kolejne zmiany, m.in: dobudowano kaplicę Matki Bożej, cały obiekt oszalowano, na początku XX wieku przekształcono wieżę, zamalowano dekorację malarską, dachy pokryto blachą.

(opis pochodzi z wikipedii )