 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Wola › al. Jana Pawła II › Biurowiec "Atrium 1" |
4 października 2013 , Budowa biurowca Atrium 1. Źródło: warszawa.fandom.com.
|
Na stronie od 2016 maj
9 lat 11 miesięcy 24 dni |
Biurowiec powstaje przy Al. Jana Pawła II, tuż przy Rondzie ONZ, w ścisłym centrum Warszawy. Atutem lokalizacji jest bezpośrednie sąsiedztwo z budowaną właśnie stacją II linii metra – Rondo ONZ, a także bliskość linii autobusowych i tramwajowych. Całkowita powierzchnia najmu wyniesie 18 000 mkw. Atrium 1 będzie liczył 15 kondygnacji nadziemnych i 4 podziemne. Do dyspozycji najemców będzie 140 miejsc parkingowych.
Realizacja inwestycji rozpoczęła się na początku 2012 roku. 12 października 2012 roku odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod Atrium 1. Planowany termin zakończenia budowy i oddania do użytku biurowca to przełom 2013 i 2014 roku. Budynek został zaprojektowany przez Biuro Projektów Kazimierski i Ryba, rolę generalnego wykonawcy inwestycji pełni firma Skanska.Biurowiec Atrium 1 został już precertyfikowany w systemie LEED na najwyższym, platynowym poziomie. Zastosowanie pionierskich rozwiązań pozwoli zminimalizować wpływ budynku na środowisko naturalne i znacznie obniży koszty jego eksploatacji, a jednocześnie zagwarantuje użytkownikom budynku wysokiej jakości środowisko wewnętrzne. Podczas projektowania zastosowano wyjątkowo ambitne zielone rozwiązania. Niektóre z nich to technologie, które pojawią się w Polsce po raz pierwszy. Należy do nich system geotermalnego chłodzenia i ogrzewania, wykorzystujący różnice pomiędzy temperaturą gruntu i powietrza zewnętrznego, który stosowany jest w zaledwie kliku biurowcach w Europie. Ciekawą cechą systemu jest brak pompy ciepła, co pozwala zaoszczędzić energię elektryczną. Stanowiące jego część sondy gruntowe docierają na głębokość aż 200 m pod ziemią. W ich wnętrzu krążyć będzie woda, nośnik ciepła lub chłodu w zależności od pory roku. Energię niezbędną do funkcjonowania geotermy produkować będą panele fotowoltaiczne umieszczone na dachu budynku. Biurowiec będzie dodatkowo chłodzony dzięki systemowi tzw. free coolingu, wykorzystującego zimne powietrze pochodzące z zewnątrz.
W Atrium 1 wykorzystane zostaną również alternatywne źródła energii. Energia odnawialna będzie nie tylko doprowadzana do budynku, ale dodatkowo na fasadzie zielonego biurowca zainstalowane zostaną ogniwa fotowoltaiczne. Z kolei, podwójna fasada z zewnętrznymi żaluzjami będzie chronić przed nadmiernym nagrzewaniem poprzez promienie słoneczne, a aby ograniczyć straty ciepła zimą, budynek posiadać będzie okna z potrójnymi szybami. Optymalizacji zużycia energii służyć będzie oświetlenie typu LED we wszystkich częściach wspólnych budynku oraz system daylight control dostosowujący natężenie oświetlenia do ilości światła dostającego się z zewnątrz. Natomiast aby zmniejszyć zużycie wody pitnej, zastosowanie znajdą woda deszczowa oraz tzw. woda szara (powstała np. po umyciu rąk). Inne zielone rozwiązania, które przełożą się równocześnie na znaczne oszczędności dla przyszłych najemców, obejmą m.in. nawilżanie adiabatyczne, system klimatyzacji oparty na belkach chłodzących, punkty do ładowania aut elektrycznych czy zastosowanie materiałów z komponentami z recyklingu.
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło: